• Friday, March 20th, 2009

800px-leonardo_da_vinci_annunciation

Α Ν Ο Ι Ξ Ι Α Τ Ι Κ Ο

Ξανάρθε φέτος άνοιξη κι ανθούν οι πασχαλιές

κι ελπιδοφόρο διάνεμα χαρίζουν στην ψυχή μας

με σελαγίσια ομορφιά απ’ όλες τις παλιές,

που σμίλεψαν το χάραγμα στο διάβα της ζωής μας.


Μες στου χειμώνα την καρδιά, καλότυχοι οι βολβοί

που ανθέξαν κόντρα στο χιονιά, στην παγωνιά, τη μπόρα

και ζεστασιά τους κράτησε στον κόρφο η μάνα γη,

κι ανθίσαν κρίνα ολόλευκα, που ευωδιάζουν τώρα.


Μυρίστε τ’ αγριολούλουδα κι αν έρθει πάλι ξέρα,

μη λυπηθείτε που ’μεινε το πέρασμα στη μνήμη:

Έχει η ζωή μας άνοιξες, χειμώνες, καλοκαίρια

και της ελπίδας κάλεσμα να ζούμε στη γαλήνη.

Α Ν Ο Ι Ξ Η

0331–Άνοιξη μάγισσα, τ’ άνθια που φέρνεις

ποιός σου τα δώρισε, πού τα πηγαίνεις;

–Χιλιάδες άνθρωποι μ’ έχουν ρωτήσει

ό,τι με ρώτησες κι έχω απαντήσει:

«Τ’ άνθια μου τα ’δωσαν – πρόσκαιρα δώρα,

η γη κι η θάλασσα, το φως του τώρα.

Και πριν μαδήσουνε στης γης το θρήνο

έρχονται ζήτουλες και τους τα δίνω».

–Άνοιξη, τ’ άνθια σου μη τα σκορπίζεις,

Αυτός που στα ’δωσε θε‘ να χαρίζεις

γύρι στις μέλισσες, νέκταρ να πίνουν

κι όχι οι ζήτουλες να τα μολύνουν.

–Φίλε, μαγεύτηκες και τέτοια λες,

ζήτουλας έγινες και δεν το λες.

–Αν ήμουν ζήτουλας, θα τα ζητούσα

τ’ άνθια με στίχους μου δεν θα υμνούσα.

(Από τη συλλογή «Ανθοί στ’ αγκάθια»)

Category: Ποιήματα
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply