• Sunday, April 21st, 2013

Απόλλων λυράρης σε φτερωτό τρίποδα

«Και ο νους του ανθρώπου έπλασε τον Θεό»

(Κρητική ρήση)

Άνθρωποι, γρηγορείτε και μη ραθυμείτε,

τυλιγμένοι νωχελικώς στο έρεβος της συγχύσεως,

που ξοδεύει τις ελπίδες σας στη ματαιότητα της ύλης

και κατατρώγει ανηλεώς το ζωηφόρο πνεύμα.

Αποβάλλετε τη θανατερή πλάνη της ασωτίας

και αποχτήστε τη σωτήρια γνώση της αλήθειας,

που θα σας ελευθερώσει από το φόβο της φθοράς,

για να γευθείτε την πανδαισία της αθανασίας.

Κι αν είναι η πάλη αβάσταγη, αλλήλους αγαπάτε!


Ανοίχτε, οι αόρατες πύλες του ουρανού,

κι ας απλωθούν ολόλαμπρες οι κλίμακες της αρετής,

ν’ αναρριχηθούν σ’ αυτές τα ρωμαλέα πνεύματα

και αδράξουν το φως της γνώσεως του καλού και του κακού,

που ο πυρφόρος άγγελος επιτηδείως προσφέρει,

προτού ο αφέντης ήλιος χαθεί στα κάτεργα του απείρου!


Κι οι τροπαιούχοι νικητές λαμπαδηφόροι

ας ανεγείρουν περικαλλείς ναούς αγνής λατρείας

και ακαδημίες αγλαείς σοφίας θεϊκής,

να διδαχθούν τα πέρατα και αγαλλιάσουν

από το φωτοβόλο σκίρτημα λυτρώσεως αιωνίου.

Και θα ’ναι ιερός ο κότινος της αειθαλούς ελιάς,

που θα στεφανώνει ευκλεώς την ψυχική γαλήνη!


Τότες και όλοι οι μελωδοί του σύμπαντος, αδελφωμένοι

και με αέρινα φτερά του νου και της ψυχής,

ας αναπέμψουν θείες υμνωδίες στο φωτοδότη λογισμό

με σάλπιγγες αγγελικές και θριαμβικούς παιάνες,

διαλαλώντας την ευφροσύνη της τέλειας αρμονίας!


Κι εσείς θεοί των θρησκειών του γένους των ανθρώπων,

που επιμελώς καλύπτεσθε στη βέβηλη φαντασία του,

αποδυθείτε την εγκόσμια στολή της δικής του επινοήσεως

και περιβληθείτε την ευλαβή εσθήτα της αγαθοσύνης,

ελεήμονες και ειρηνευτές, άξιοι μυσταγωγικής λατρείας,

τέλειοι και όμοιοι, όλοι Ένας και Κύριος της Δημιουργίας!

—————————

* Α΄ Βραβείο ποιήσεως της Ε. Ε. Λογοτεχνών στο διαγωνισμό του 2007.

deco4

Στη σύγχρονη εποχή μας ο άνθρωπος θεοποίησε την ύλη και περιφρόνησε το πνεύμα, με αποτέλεσμα από homo sapiens (από σοφός άνθρωπος) να μεταπέσει σε homo confusius (σε άνθρωπο της συγχύσεως) με χαμένη πορεία…

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο επαληθεύεται η ρήση των Λατίνων «homo homini lupus» (ο άνθρωπος για τον συνάνθρωπο λύκος). Και όπως είναι γνωστό, όταν ο λύκος επιπέσει σε αγέλη προβάτων, την αποδεκατίζει, κατασπαράζοντας όσα ζώα μπορέσει και δεν αρκείται στον κορεσμό του με ένα από αυτά.

Είναι φανερό λοιπόν, ότι για να σωθεί η ανθρωπότητα από την αυτοκαταστροφή της, χρειάζεται ρωμαλέα πνευματική ανάταση· και αυτό ακριβώς είναι το νόημα του ποιήματός μου που βραβεύθηκε.

divider109

Category: Ποιήματα
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply