• Sunday, December 06th, 2009

 

cf83cf84ceb1ceb3ceb5ceb9cf81ceafcf84ceb7cf82-384-322-cf80cf877     ΟΠΩΣ είναι γνωστό, στα σύγχρονα δημοκρατικά πολιτεύματα, όπως είναι και της Ελλάδας, η κρατική εξουσία ασκείται από τον λαό διαμέσου των εκλεγμένων βουλευτών – αντιπροσώπων του (έμμεση δημοκρατία). Έτσι ανακύπτει το ζήτημα των προσόντων των πολιτικών για την κοινωφελή διακυβέρνηση της Χώρας.

      Προς τούτο θα καταφύγουμε στον αρχαίο φιλόσοφο Αριστοτέλη, ο οποίος διακήρυξε ότι εκείνοι που πρόκειται να κυβερνήσουν πρέπει να διαθέτουν τα εξής τρία προτερήματα: α) την φ ι λ ο π α τ ρ ί α, δηλαδή  την  ανυπόκριτη  αγάπη  προς  την  πατρίδα,  β) την μ έ γ ι σ τ η  ι κ α ν ό τ η τ α για την άσκηση των κυβερνητικών καθηκόντων και γ) την α ρ ε τή  και την σύμφυτη  με αυτήν δ ι κ α ι ο σ ύ ν η  κατά την διαχείριση της κρατικής εξουσίας. «Τρα δ τινα χρ χειν τος μλλοντας ρξειν τς κυρας ρχς, πρτον μν φιλαν πρς τν καθεστσαν πολιτεαν, πειτα δναμιν μεγστην τν ργων τς ρχς, τρτον δ ρετν κα δικαιοσνην ν τ πολιτείᾳ» (Πολιτικά Ε΄ε΄).  

       Συναφώς ο ίδιος φιλόσοφος συμπληρώνει, ότι ο επιφανής κυβερνήτης  πρέπει  να  είναι  α γ α θ ό ς  και  φ ρ ό ν ι μ ο ς,  δηλαδή ικανός και ενάρετος, χρηστός και συνετός, προσόντα που δεν είναι απαραίτητο να διαθέτουν όλοι οι άλλοι πολίτες. «Φαμν δ τν ρχοντα τν σπουδαον γαθν εναι κα φρνιμον, τν δ πολτην οκ ναγκαον εναι φρόνιμον» (Πολιτικά Γ΄β΄). Αυτονόητη δε προϋπόθεση του σπουδαίου πολιτικού είναι να μη διακατέχεται από φιλαρχία και φιλοχρηματία. «Οτε χρημτων νεκα θλουσιν ρχειν ο γαθο οτε τιμς» (Πλάτων, Πολιτεία Α΄ ιθ΄).

       Και βεβαίως η Ιστορία διδάσκει ότι κατά κανόνα επικρατούν οι λαοπλάνοι πολιτικοί και σπανίως αναδεικνύονται κυβερνήτες με παράστημα έξοχου πολιτικού. Και τέτοιοι ασφαλώς δεν είναι:     

·      Οι ιδιοτελείς έμποροι των ελπίδων του λαού, που εισπηδούν στην πολιτική κονίστρα πένητες και καταφρονεμένοι, για να αποδειχθούν φαύλοι και χρυσοκάνθαροι καταχραστές του δημοσίου πλούτου, παρά την σοφή παραίνεση του Ισοκράτη, ότι «ἐκ τν κοινν πιμελειν παλλττου μ πλουσιτερος λλ’ νδοξτερος» (προς Δημόνικον § 37).

·      Οι ανεπάγγελτοι, αχρείοι και αδαείς των δημοσίων πραγμάτων, τα οποία επιζητούν αναξίως να διαχειρισθούν, παρά την επισήμανση του Ισοκράτη, ότι αυτός που δεν είναι χρήσιμος για τον εαυτό του, ούτε τους άλλους θα ωφελήσει. [«Δλον γρ ς μηδν ν ατς χρσιμος, οδ ν λλον φρόνιμον ποιήσειεν»  (προς Νικοκλέα § 43)].

·      Οι ευτελείς και σπουδαιοφανείς που έτυχε να προβληθούν από τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως, καθώς  και οι πορφυρογέννητοι, που πρωταρχικό τους προσόν είναι το οικογενειακό τους επώνυμο.

·      Οι παντός είδους τυχάρπαστοι και καιροσκόποι που αναδεικνύονται σε αδίστακτους δημοκόπους, μετερχόμενοι ακόμη και την πατριδοκαπηλία, για να ικανοποιήσουν την άκρατη αρχομανία και τον ανήθικο πλουτισμό τους, παραπλανώντας τον λαό και παραγκωνίζοντας τους άξιους, δημιουργικούς και ενάρετους. «Σχεδόν γάρ ο πλεστοι τν τυρννων κ δημαγωγν γεγόνασιν, ς επείν, πιστευθέντες κ το διαβάλλειν τος γνωρίμους…» (Αριστ. Πολιτικά Ε΄η΄).  

·      Οι άθεοι και γενικώς οι ανήθικοι και ανευλαβείς προς τα πάτρια θέσμια. Διότι και κατά τον Αριστοτέλη, αυτοί ενδέχεται να είναι ευάλωτοι παθών και ακρατείς, ώστε όπως δεν υπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα που γνωρίζουν και τον εαυτό τους αγαπούν, είναι δυνατόν να πράξουν ομοίως και για τα κοινά συμφέροντα. «τι νδχεται κρατες εναι, στε καθπερ κα ατος οχ πηρετοσιν εδτες κα φιλοντες ατος, οτω κα πρς τ κοινν οθν κωλει χειν νους» (Αριστοτ. Πολιτικά Ε΄ε΄).

       Από τις παραπάνω πολιτικές λοιμώξεις δεν φαίνονται άτρωτοι και οι σύγχρονοι Έλληνες πολιτικοί, όπως τούτο καταδεικνύεται από τα εξής  δεδομένα:

·     Την καθιέρωση ασυλίας των βουλευτών και των μελών της Κυβερνήσεως για τα αδικήματα που διαπράττονται από αυτούς κατά την διάρκεια της θητείας τους.

·     Την αποφυγή αξιολογήσεως του ιδιωτικού βίου των πολιτικών, με την επικουρία και της λεγομένης ανεξάρτητης Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, παρότι αυτή αφορά τους απλούς πολίτες και όχι τους δημοσίους άνδρες, όπως προαναφέρθηκε.

·     Την συγκρότηση παλλαϊκών κομματικών οργανώσεων, εγκαθιδρύοντας έτσι αδίστακτο κομματισμό και  διχάζοντας  τον λαό, ο οποίος οδηγείται σε κομματικό φατριασμό, για την εξασφάλιση της  επιβιώσεώς του.

·     Την διάθεση κουστωδίας  αστυνομικών για καθένα πολιτικό πρόσωπο, προφανώς για να αποτρέψουν οποιαδήποτε προσβολή του εξαιτίας ενδεχομένης ανάρμοστης συμπεριφοράς του, παρά την προτροπή του Ισοκράτη: Να θεωρείς ότι η ασφαλέστερη φρούρησή σου είναι η αρετή των φίλων, η συμπάθεια των πολιτών και η φρόνησή σου. [«Φυλακήν σφαλεσττην γο εναι τν τε τν φλων ρετν κα τν τν πολιτν ενοιαν κα τν σαυτο φρνησιν…» (προς Νικοκλέα § 14)].

      Είναι δε τέτοια η πολιτική υποστάθμη, ώστε έχει αφιονίσει το νου και την ψυχή των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία έχουν εγκλωβισθεί στη φενάκη του πολιτικαντισμού και για την απολύτρωσή τους χρειάζεται Παιδεία ή Επανάσταση. Και για τα δύο όμως αυτά απαιτούνται ρωμαλέα πνευματικά παραστήματα. Αλλά τέτοιους Ηρακλειδείς αποκαθάρσεως της κόπρου δεν φαίνεται να διαθέτει η εποχή μας και όταν κάποιος ζηλωτής εμφανισθεί, η φωνή του συνθλίβεται στη χοάνη της υλιστικής παγκοσμιοποιήσεως.

       Και επειδή «η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται», δυστυχώς δεν προοιωνίζεται ότι και η νέα Κυβέρνηση της Χώρας θα αποτελέσει εξαίρεση, όπως τούτο εξάγεται από τα  παρακάτω αρχικά δείγματα συμπεριφοράς της:

·          Την εξαγγελθείσα δήθεν αξιοκρατική επιλογή των μετακλητών Γραμματέων των Υπουργείων και άλλων golden boys πολυώνυμων Οργανισμών και Επιτροπών αργόσχολων υψηλομίσθων, που τελικώς επανδρώνονται και επιγυναικώνονται από ευνοούμενους κομματικούς, μεταξύ των χιλιάδων που υπέβαλαν εξαίρετα βιογραφικά.

·          Την παροχή στους πένητες πολίτες (χαμηλόμισθους μισθωτούς και απόμαχους του μόχθου) ψιχίων επαιτείας από τον πακτωλό των τραπεζιτών, μεσαζόντων και άλλων πλουτοκρατών.

 ·          Την εξαγγελθείσα πολύπλοκη και πολυέξοδη διαδικασία απαλλαγής των δανειοληπτών, οι οποίοι καλούνται να αποδείξουν δικαστικώς ότι είναι πτωχοί, απαλλάσσοντας έτσι τις δανείστριες Τράπεζες από την καταφυγή τους σε αντίστοιχη αναποτελεσματική διαδικασία, εφόσον ισχύει η αρχή «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος».

·         Την αποπομπή από τον δημόσιο τομέα των δεκάδων χιλιάδων υποσιτιζομένων συμβασιούχων, παρά την μέχρι τούδε πρακτική, αδιαφορώντας για την περαιτέρω επιδείνωση της ανεργίας και σε αντίθεση με το κοινοτικό δίκαιο και τις Οδηγίες της Ε.Ε., στοχεύοντας προφανώς στην κομματική ρουσφετολογία και οδηγώντας έτσι τους νέους σε απέλπιδα παράκρουση. 

•   Την πρόθεση χορηγήσεως δικαιωμάτων υπηκοότητας και ιθαγενείας στο συνονθύλευμα των λαθρομεταναστών, που θα επιφέρει αλλοίωση της εθνικής μας υποστάσεως και της συνοχής της ελληνικής κοινωνίας.  

•   Την ανίερη άρνηση κορυφαίων στελεχών της Κυβερνήσεως και άλλων βουλευτών να ορκισθούν κατ’ άρθρο 59 του Συντάγματος, «ότι θα εκπληρώνουν ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους». Έτσι οι αντιρρησίες αυτοί μπορούν να αυθαιρετούν, χωρίς κίνδυνο να κατηγορηθούν ως «επίορκοι», και τέτοιοι δυστυχώς υπήρξαν πολλοί κατά καιρούς. Επιβάλλεται μάλιστα στο κατ’ άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα αδίκημα της «εσχάτης προδοσίας», να συμπεριληφθεί και εκείνο της «επιορκίας».        

          Εάν οι φόβοι μας επαληθευθούν και η νέα Κυβέρνηση αποδειχθεί αναξιόπιστη, ο λαός θα απολέσει και τις τελευταίες του ελπίδες και απεγνωσμένως θα αναφωνήσει τους παρακάτω διασκευασμένους στίχους του σπουδαίου σατιρικού ποιητή Γεωργίου Σουρή:

  «Έρχεται κάθε πλανευτής και λέμε πως σωθήκαμε,

 μα γρήγορα κατέχουμε πως αποπλανηθήκαμε»!

––––––––––––––

* Δημοσιεύθηκε στο 38544/3-12-2009 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ».

Ιδού οι ανωμότες

Ιδού οι 7 κυβερνητικοί ανωμότες

divider

Category: 'Αρθρα
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply