• Thursday, October 01st, 2009
images   ΤΗΝ  προσεχή Κυριακή (4-10-2009)  η Ελλάδα σύρεται παρατύπως στη δίνη πρόωρων  βουλευτικών  εκλογών  με   την ανίερη συμβολή αμφοτέρων των λεγομένων «μεγάλων κομμάτων εξουσίας». Και λέγω παρατύπως, διότι  η μεν Κυβέρνηση του κεντροδεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας προκάλεσε την προκήρυξη των εκλογών αυτών, επικαλουμένη οικονομική δυσπραγία της Χώρας και κίνδυνο επιδεινώσεώς της εξαιτίας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και πρόεδρος του κεντροαριστερού κόμματος του ΠΑΣΟΚ προδιέγραψε πράγματι την παράταση αυτή, δηλώνοντας ότι, παρότι συμφωνεί για την επανεκλογή του σημερνού Προέδρου της Δημοκρατίας, θα τον καταψηφίσει, για να προκαλέσει βουλευτικές εκλογές και έπειτα να τον υπερψηφίσει.

Οι παραπάνω ενέργειες και των δύο κομμάτων είναι νομικώς και ηθικώς απαράδεκτες, διότι η προβαλλομένη οικονομική δυσπραγία, σε συνδυασμό με τη διεθνή οικονομική ύφεση, δεν δικαιολογεί –κατά την έννοια του Συντάγματος– την προσφυγή στις κάλπες, αλλ’ υποδηλώνει την ανικανότητα του κυβερνώντος κόμματος να διαχειρισθεί την κρίση και συνεπώς ότι αυτό δεν διαθέτει τα προσόντα επανεκλογής. Αλλά και η άκαιρη απειλή της αντιπολιτεύσεως, περί εκβιάσεως πρόωρων βουλευτικών εκλογών, δεν συνάδει προς το Σύνταγμα, διότι κατά την έννοια αυτού η καταψήφιση του Προέδρου της Δημοκρατίας συγχωρείται μόνο σε περίπτωση ασυμφωνίας για το πρόσωπό του.

Ήδη κατά την βραχεία προεκλογική περίοδο, η πολιτική αντιπαράθεση επικεντρώθηκε στην οικονομική κατάσταση της Χώρας και παρεμπιπτόντως στα εγγενή αίτια που την προκάλεσαν. Και είναι διάχυτη και δημοσκοπικώς επαληθευμένη η αντίληψη, ότι η δυσπραγία της ελληνικής οικονομίας προκλήθηκε κυρίως από την κακοδιαχείριση των δημοσίων πραγμάτων κατά τις τελευταίες δεκαετίες διακυβερνήσεως από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Και είναι αλήθεια ότι οι κυβερνήσεις του άμεσου και του απώτερου παρελθόντος επιδόθηκαν στην κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου, υποθάλποντας κομματικές και συντεχνιακές διεργασίες με προσπορισμό ανήθικου πλουτισμού σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Τούτο καταδεικνύεται από τα πολυάριθμα και ποικιλώνυμα «σκάνδαλα διαφθοράς», που προβλήθηκαν κατά καιρούς από τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως και από τα οποία σταχυολογούμε τυχαίως το Χρηματιστήριο, τα κοινοτικά κονδύλια στήριξης (πακέτα της Ε.Ε.), τις προμήθειες για συμβάσεις των Δημοσίων Οργανισμών (εξοπλιστικά προγράμματα, δημόσια έργα, υπόθεση SIEMENS κ.λ.), το Βατοπέδιο, τις επιδοτήσεις των άγονων ακτοπλοϊκών γραμμών και τα δομημένα ομόλογα των Ασφαλιστικών Ταμείων.

Αξίζει ακόμη να αναφερθούν οι κομματικές τοποθετήσεις των διευθυντικών στελεχών και των διαφόρων παχυλομίσθων golden boys, καθώς και η πλησμονή των πολυώνυμων Επιτροπών, που επανδρώθηκαν και επιγυναικώθηκαν από κολλητούς και κόλακες αργόσχολους υψηλομίσθους, για να ελέγχουν δήθεν την ορθή λειτουργία του Κράτους, αλλά χρειάσθηκε να προστεθούν και άλλες, για να ελέγχουν τις ελεγκτικές. Και όλα αυτά με την ακρίβεια και την ανεργία να καλπάζουν και τη νεολαία να περιέρχεται σε πολιτική ομηρεία με  την αλχημική εφεύρεση των συμβασιούχων.

Παραλλήλως η Δημοσία Διοίκηση λειτουργεί με αδιαφορία, αναξιοκρατία και αυθαιρεσία και κατά κανόνα με γνώμονα τον κομματισμό και όχι σπανίως  τον χρηματισμό.  Το Σύστημα της Δημόσιας Υγείας έχει περιέλθει σε τέλμα και «όποιος δεν έχει χρήματα να πληρώσει, πεθαίνει». Το ίδιο ισχύει και για την Παιδεία μετά την κατάργηση της Επιθεωρήσεώς της, με επακόλουθο την ευδοκίμηση της παραπαιδείας, ώστε να μαθαίνουν γράμματα μόνον εκείνοι που διαθέτουν χρήματα για φροντιστήρια και ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Και βεβαίως μέσα σ’ αυτόν τον συρφετό δεν περισσεύει εθνικό φρόνημα σθεναρής αντιμετωπίσεως των εθνικών μας θεμάτων (Κυπριακό, Σκοπιανό, Ελληνοτουρκικά), τα οποία διαιωνίζονται κατά τις επιθυμίες των αποθρασυνομένων εχθρών μας και των άσπονδων φίλων μας.

Έτσι  η κατάσταση έφθασε στο απροχώρητο και το μέλλον της Ελληνικής κοινωνίας προδιαγράφεται ζοφερό, με τα μεγάλα λαϊκά στρώματα να κατατρύχονται από την αγωνία του παρόντος και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Και με τους συναυτουργούς του κακουργήματος αυτού να αποζητούν θρασύτατα την ψήφο του λαού, αλληλοκατηγορούμενοι και ευαγγελιζόμενοι τη γη της επαγγελίας, άλλοι αμέσως ως δια μαγείας και άλλοι μετά δύο – τρία ή και ο Θεός ξέρει πόσα «τέρμινα».

Κανείς από αυτούς δεν εξαγγέλλει κάποια ελπιδοφόρα συνταγή καταπολεμήσεως της μάστιγας του κομματισμού, αλλ’ απαιτούν περισσότερο επώδυνη αφαίμαξη των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων με πολύπλευρη υπερφορολόγησή τους προς χορτασμό των κερδοφόρων τραπεζιτών, μεσαζόντων και παντοειδών πλουτοκρατών και καταχραστών του δημοσίου χρήματος.  Και όλα αυτά με την αρωγή της μέγγενης της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που υπηρετεί την ακόρεστη βουλιμία της παγκοσμιοποιήσεως του Υλισμού. Και βεβαίως αντιπαρατάσσονται τα λεγόμενα «μικρότερα κόμματα» (ΚΚΕ, ΛΑ.Ο.Σ. και ΣΥΡΙΖΑ), στα οποία όμως δεν παρέχεται δυνατότητα υπερκερασμού του παγκόσμιου κατεστημένου και των ελεγχομένων από αυτό Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως.

Έτσι ανακύπτει το δίλημμα στον Έλληνα ψηφοφόρο, αν πρέπει να συμμετάσχει ή όχι στην εκλογική διαδικασία. Η ορθή απάντηση βρίσκεται στην προτροπή του Αριστοτέλη, ότι  «ο καλός πολίτης πρέπει να μετέχει στα κοινά πράγματα και να γνωρίζει να κυβερνάται και να κυβερνά» (Δει δε τον πολίτην τον αγαθόν επίστασθαι και δύνασθαι και άρχεσθαι και άρχειν [Πολιτικά Γ΄15]). Επομένως δεν απομένει, παρά να επιλέξει τους κυβερνήτες, που είναι καλύτεροι κατά την  κρίση του, η οποία όμως εξαρτάται από την Παιδεία που του παρέχει η Πολιτεία και η οποία δυστυχώς δεν είναι η καλύτερη.

 Επειδή πάντως διαφαίνεται ότι είναι πιθανό στις προσεχείς εκλογές να μη προκύψει αυτοδυναμία Κυβερνήσεως με κάποιο από τα μεγάλα κόμματα, θα ήταν ευχής έργον, επιβαλλόμενο από τους καιρούς για το γενικότερο όφελος, να επιδειχθεί σωφροσύνη και  αληθινή πολιτική ευαισθησία από αυτά, ώστε να μη προκαλέσουν επαναληπτικές εκλογές και επιδεινώσουν την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση της Χώρας. Αντιθέτως  θα είναι  ευκαιρία να ομονοήσουν και συνεργασθούν κοινωφελώς, αποβάλλοντας καιροσκοπικές και μικροκομματικές υστεροβουλίες και εξοστρακίζοντας τα διεφθαρμένα και εθνοφθόρα στελέχη τους. Έτσι μόνο θα ανορθωθεί και το ηθικό παράστημα της πολιτικής ζωής στον κορυφαίο της προορισμό και στη συνείδηση του δεινοπαθούντος λαού.

Και αν –παρ’ ελπίδα– ο άθλος αυτός δεν επιτευχθεί,  ευπρόσδεκτη λύση θα αποτελεί και η συνεργασία ενός από τα μεγάλα κόμματα με κάποιο από τα μικρά, το οποίο θα ελέγχει και αποτρέπει τις αυθαιρεσίες και αντικοινωνικές εκτροπές του πρώτου, στις οποίες συνήθως περιπίπτουν οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις, όπως δυστυχώς μας δίδαξε το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν της Πολιτικής Ιστορίας μας.

________________

* Δημοσιεύθηκε στο 38491/1-10-2009 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ».

divider1

Category: 'Αρθρα
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply