Κατηγορία ◊ Αφιέρωμα στην Θεοτόκο ◊

• Παρασκευή, 29 Απριλίου, 2011

Η Παναγία Ένθρονος, 18ος αιώνας (Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών)

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ


Η ΣΚΕΠΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Διέδραμε χρόνος πλέον των δύο χιλιετηρίδων από τότε που ο Παντοκράτορας και Μεγάθυμος Δημιουργός του Σύμπαντος επέθεσε την θεία χάρη του στην θυγατέρα εκ της ρίζας του Ιεσσαί και ταπεινή καθιερωμένη στον ναό πάναγνη Παρθένο Μαρία, να ενσαρκώσει μυστηριακώς τον μονογενή Υιό Του και Λυτρωτή του κόσμου Χριστόν.

Και είναι αλήθεια ότι ο Ιησούς ο Ναζαρηνός, με την δίφυτη υπόστασή του ως Θεανθρώπου (θεού+ανθρώπου), υπέδειξε στους ανθρώπους την οδό της Σωτηρίας και λύτρωσε αυτούς από την αγωνία της φθοράς. Προς τούτο υποτάχθηκε στην εγκοσμιότητα και με την ανθρώπινη υπόστασή του υπέμεινε τα πάνδεινα, ακόμη και την σταυρική Του θυσία, για να καταδείξει ότι πάντες οι θνητοί οφείλουν και δύνανται να υπακούουν στις εντολές του Θεού για μια ενάρετη και ευδαίμονα κοινωνία, ώστε να αξιωθούν της Βασιλείας Του, ακόμη και αν υποστούν την βάσανο των δυνάμεων του κακού.

Παραλλήλως ο Χριστός υπό την θεϊκή του υπόσταση εμεγάλυνε την πάνσοφη και απλοϊκή διδαχή του με παράδοξα θαύματα και επισφράγισε αυτήν με την ένδοξη Ανάστασή Του, φανερώνοντας στους ανθρώπους την ακατάλυτη αιωνιότητα του Αγίου Πνεύματος.

Βεβαίως στοργικός συνοδοιπόρος της επίγειας παρουσίας του Ιησού αναδείχθηκε η πανάμωμη Μητέρα του, κυήσασα, τεκούσα, γαλουχήσασα και βρεφουργήσασα Αυτόν και θρηνωδούσα την μαρτυρική Σταύρωσή Του, αλλά και τελικώς απολαύουσα την χαρά της Αναστάσεώς Του.

Και ναι μεν με την Κοίμησή της η Θεοτόκος μετέστη  στους ουρανίους θρόνους, αναληφθείσα από τον προσφιλή Υιό της, εξακολούθησε όμως να επίσταται της επίγειας ζωής και ως μάνα, αδελφή και πολυεύσπλαχνη μεσίτρια πρεσβεύει αδιακόπως προς Αυτόν υπέρ του ανθρωπίνου γένους. Και ο πολυέλεος Κύριος δεν παραλείπει να εισακούει τις παρακλήσεις Της, επιδαψιλεύοντας πολλά θαύματα στους ανθρώπους και ιδιαίτερα στον χριστεπώνυμο Ελληνικό λαό.

Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι οι Έλληνες, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον λαό, λατρεύουν και υμνολογούν την πανάμωμη Παναγία Μητέρα και επικαλούνται την προστασία και βοήθειά Της σε όλες τις διαδρομές της επίγειας ζωής.

Τούτο είναι φανερό από την πληθώρα των αφιερωμένων στην λατρεία Της ναών, που κατακλύζουν ολόκληρη την ηπειρωτική και προπαντός την νησιωτική Ελλάδα, και από τα πολυώνυμα προσωνύμια που αποδίδονται στην χάρη Της και προέρχονται κυρίως: α) από την εικονογραφική Της παράσταση (Ένθρονη, Βρεφοκρατούσα, Γλυκοφιλούσα, Οδηγήτρια κ.λ.), β) από την τοποθεσία της εκκλησίας (Σπηλιώτισσα, Θαλασσινή, Πυργιανή κ.λ.), γ) από τους υμνωδικούς χαρακτηρισμούς (Παράκληση, Αμόλυντος, Κεχαριτωμένη κ.λ.), δ) από τις θαυματουργικές Της ιδιότητες (Ελεούσα, Γοργοεπήκοος, Γιάτρισσα, Σκέπη κ.λ.) και ε) από τις εκδηλώσεις σεβασμού και αγάπης των πιστών (Παμμακάριστος, Χρυσοπηγή, Παντάνασσα κ.λ.). Παρακάτω διανθίζουμε τα συνηθέστερα Θεοτοκωνύμια με εικόνες και ιαμβικά οκτάστιχα ιδίας συνθέσεως.

Επίσης προς τιμή της Παναγίας Θεοτόκου η πλειονότητα των Ελλήνων φέρει τα ονόματα «Μαρία - Μάριος, Παναγιώτα - Παναγιώτης και Δέσποινα»,  έχουν μάλιστα καθιερωθεί πολυάριθμες θεομητορικές εορτές καθόλη την διάρκεια του έτους, από τις οποίες επιλέγουμε παρακάτω τις σημαντικότερες με εικόνα και το απολυτίκιο κάθε μίας.

ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ: Δύο είναι τα μυστηριακά θαύματα σε ανάμνηση των οποίων εορτάζεται η Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου και τα οποία ανέδειξαν την προστασία Της στους νικητήριους αγώνες του Ελληνικού Έθνους για τις ιδέες της «Πίστεως και της Ελευθερίας».

Το πρώτο θαύμα συνέβη στην Κωνσταντινούπολη κατά την περίοδο του βασιλέως Λέοντος του Μεγάλου (457 – 474), όταν το Βυζάντιο κινδύνευε από τις επιδρομές των Αγαρηνών και το εκκλησίασμα στο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών παρακολουθούσε ολονύκτια αγρυπνία με προσευχές και παρακλήσεις προς την Θεοτόκο. Τότε κατά το μεταμεσονύκτιο δύο συμπροσευχόμενοι μοναχοί, ο όσιος Ανδρέας ο κατά Χριστόν σαλός (θρησκόληπτος) και ο μαθητής του Επιφάνιος, οραματίσθηκαν την Παναγία, συνοδευομένη από αγίους και αγγέλους, να εισέρχεται στο θυσιαστήριο και να προσεύχεται γονυκλινής προς τον Υιό της. Ακολούθως έβγαλε το ωμοφόριό Της (είδος εσάρπας καλυπτούσης και την κεφαλήν), το εφάπλωσε στο εκκλησίασμα και απεχώρησε σαν φωτοφόρος νεφέλη.

Η είδηση της οπτασίας αυτής διαδόθηκε ταχέως και εμψύχωσε τους υπερασπιστές της Πόλεως, που κατενίκησαν τους πολιορκητές. Έκτοτε σε ένδειξη ευγνωμοσύνης στην προστάτιδα Παναγία καθιερώθηκε η εορτή της Αγίας Σκεπης την 1η Οκτωβρίου, κατά την οποία ψάλλεται το εξής τροπάριο:

πολυτκιον. χος α’.

Τς Σκέπης σου Παρθένε, vuμνομεν τάς χάριτας, ν ς φωτοφόρον νεφέλην, φαπλος πρ ννοιαν, κα σκέπεις τν λαόν σου νοερς, κ πάσης τν χθρν πιβουλς. Σ γρ σκέπην κα προστάτιν κα βοηθόν, κεκτήμεθα βοντές σοι· Δόξα τος μεγαλείοις σου γνή, δόξα τ θεί Σκέπ σου, δόξα τ πρς μς σου, προμηθεί χραντε.

« « «

Την ίδια περίοδο προφανώς έγινε και η σύνθεση του ύμνου των Χαιρετισμών (24 οίκων) προς την Θεοτόκο, τους οποίους έψαλαν οι Βυζαντινοί στις δεήσεις τους κατά τις αλλεπάλληλες επιδρομές των βαρβάρων.

Τούτο συνέβη και το έτος 626, όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος έλειπε σε εκστρατεία κατά των Περσών και αιφνιδίως η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε από τους Αβάρους. Τότε ο Πατριάρχης Σέργιος ετέλεσε ολονύκτια αγρυπνία στον ίδιο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών και το εκκλησίασμα ανέπεμπε προσευχές προς την Θεοτόκο για την προστασία της Βασιλεύουσας, ψάλλοντας ορθοσταδόν τους Χαιρετιστήριους ύμνους, τους οποίους παραθέτουμε κατωτέρω με αντίστοιχα εικονίδια και οι οποίοι έκτοτε αποκαλούνται Ακάθιστος Ύμνος. Εκείνη τη νύκτα αιφνίδια τρικυμία κατέστρεψε τον εχθρικό στόλο, ενώ αντεπίθεση των υπερασπιστών της Πόλεως προξένησε σοβαρές απώλειες στους πολιορκητές, οι οποίοι ετράπησαν σε φυγή.  Και στην περίπτωση αυτή η συμβολή της Παναγίας ήταν καταλυτική για την νίκη των ολίγων πολιορκημένων, γι’ αυτό και προς τιμή Της συντάχθηκε το παρακάτω υπέροχο τροπάριο:

Κοντάκιον. χος πλ. δ΄.

Τ περμάχ στρατηγ τ νικητήρια,
ς λυτρωθεσα τν δεινν εχαριστήρια,

ναγράφω σοι Πόλις σου Θεοτόκε.

λλ’ ς χουσα τ κράτος προσμάχητον,
κ παντοίων με κινδύνων λευθέρωσον,
να κράζω σοι· Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.

Η Αγία Σκέπη της Θεοτόκου

Το δεύτερο εορταζόμενο θαύμα της Αγίας Σκέπης συντελέσθηκε κατά τον Πόλεμο του έτους 1940, τον οποίον κήρυξε η φασιστική Ιταλία κατά της ειρηνικής Ελλάδος, μετά μάλιστα από προηγούμενο ανίερο τορπιλισμό του πλοίου «Έλλη» που μετέφερε προσκυνητές στη Μεγαλόχαρη  της Τήνου.

Τότε οι πάνοπλες μεραρχίες της φασιστικής βίας κατετροπώθηκαν στους προμαχώνες των Ηπειρωτικών βουνών από τις αριθμητικώς και εξοπλιστικώς υποδεέστερες δυνάμεις της Ελλάδος, οι οποίες εμψυχώνονταν από τις οπτασίες της Θεοτόκου, την οποίαν πολλοί μαχητές διηγούνται ότι έβλεπαν ως αστραποβόλο νεφέλη να τους οδηγεί σε επικές νίκες, που προκάλεσαν τον παγκόσμιο θαυμασμό.

Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και του θαύματος αυτού, με απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος, η εορτή της Αγίας Σκέπης μετατέθηκε από την 1η Οκτωβρίου και συμπανηγυρίζεται με την εθνική μας εορτή της 28ης του ιδίου μηνός, οπότε συμψάλλονται και τα παρακάτω ιδιαίτερα τροπάρια:

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.

Θεοτόκε Ἀειπάρθενε, τὴν ἁγίαν σοῦ Σκέπην, δι’ ἧς περισκέπεις τοὺς εἰς σὲ ἐλπίζοντας, κραταιὰν τῷ Ἔθνει σου καταφυγὴν ἐδωρήσω ὅτι ὡς πάλαι καὶ νῦν θαυμαστῶς ἡμᾶς ἔσωσας, ὡς νοητὴ νεφέλη τὸν σὸν λαὸν περιβαλοῦσα. Διὸ δυσωποῦμεν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. χος πλ. δ’.

σπερ νεφέλη γλας πισκιάζουσα

τς κκλησίας τ πληρώματα Πανάχραντε,

ν τ πόλει πάλαι φθης τ βασιλίδι.

λλ’ ς σκέπη το λαο σου κα πέρμαχος

περισκέπασον μς κ πάσης θλίψεως

τος κραυγάζοντας. Χαρε Σκέπη λόφωτε.

Βεβαίως οι επιπτώσεις και των δύο παραπάνω θαυμάτων της Αγίας Σκέπης  δεν περιορίζονται στον Ελληνικό ορίζοντα, αλλά υπέχουν παγκόσμιες προεκτάσεις. Διότι στην πρώτη περίπτωση διαφυλάχθηκε ο Βυζαντινός πολιτισμός στον βαθμό που ήταν αναγκαίος για να μεταλαμπαδευθεί στον υπόλοιπο κόσμο. Και στην δεύτερη περίπτωση επήλθε τέτοια καθυστέρηση και εμπλοκή στην κατακτητική μηχανή του φασιστικού Άξονα, ώστε ανατράπηκε το επιχειρησιακό του πρόγραμμα και κατέστη ευάλωτο, που τελικώς υπέκυψε στις δυνάμεις της αντιστάσεως.

Για όλα αυτά είναι άξιον να μεγαλύνουμε, ανυμνούμε, δοξολογούμε και ευχαριστούμε την Υπεραγία Θεοτόκο. Και  είναι μεγάλη ασέβεια και αγνωμοσύνη να βλασφημείται και καθυβρίζεται παντοιοτρόπως, γεγονός που ωστόσο  με την άπειρη μεγαθυμία  και ευσπλαχνία Της αντιπαρέρχεται, δεομένη αδιακρίτως υπέρ πάντων και συμπαραστέκουσα στους επικαλουμένους την βοήθειά Της. Δικαίως λοιπόν μπορεί να αποκληθεί πολυώνυμη, πολυΰμνητος, πολυεύσπλαχνος  και πολυαγαπημένη, αλλά και η πολυβλασφημημένη Αγία.

Μεγαλυνάριον τς Θεοτόκου

ξιόν στιν ς ληθς

μακαρίζειν σε τν Θεοτόκον,

τν ειμακάριστον κα παναμώμητον

κα μητέρα το Θεο μν.

Τν τιμιωτέραν τν Χερουβεμ

κα νδοξοτέραν συγκρίτως τν Σεραφείμ

τν διαφθόρως Θεν Λόγον τεκοσαν,

τν ντως Θεοτόκον, Σ μεγαλύνομεν.

• Δευτέρα, 25 Απριλίου, 2011

Παντάνασσα, Ένθρονη, Πλατυτέρα, Βασίλισσα των Αγγέλων

Σμερον σ θεωροσα μεμπτος Παρθνος ν Σταυρ, Λγε ναρτμενον, δυρομνη μητρα σπλγχνα, ττρωτο τν καρδαν πικρς, κα στενζουσα δυνηρς κ βθους ψυχς, παρεις σν θριξ καταξανουσα, κατετρχετο. Δι κα τ στθος τπτουσα, νκραγε γοερς: Ομοι, θεον Τκνον! Ομοι, τ φς το κσμου! Τί δυς ξ φθαλμν μου, μνς το Θεο;

 

 

ΤΑ ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΑ ΘΕΟΤΟΚΩΝΥΜΙΑ

(Μέ εκόνες κα αμβικά κτάστιχα)

[Στίχοι: Κων/νου Μουλαγιάννη χος πλ. α'] 

Η Παντάνασσα

Χαίρε σεμνή Παντάνασσα

και του Θεού Μητέρα,

χριστιανών κραταίωμα,

αγίων Υπερτέρα.

Την προσευχή μας πρόσδεξε

και μη περιφρονήσεις,

από εγκόσμιους χειμασμούς

να μας περιφρουρήσεις.

 

 

Η Πάντων Χαρά

Χαίρε των Πάντων η Χαρά

και θεία δυναστεία,

αγγέλων εγκαλλώπισμα,

ανθρώπων ευλογία.

Διαφύλαξε, Φιλάνθρωπη,

από επιδημίες,

σεισμούς, λιμούς, επιβουλές,

δεινές κακοκαιρίες.

Η Κυρία των Αγγέλων

Χαίρε περίλαμπρε ναέ,

Κυρία των Αγγέλων

και ευσεβών απάλλαγμα

από κακών τριβέλων.

Στη Χάρη σου προστρέχουμε

και σε υμνολογούμε,

τις θλίψεις μας εξάλειψε,

θερμώς παρακαλούμε.

 

 

Η Αμόλυντος

Χαίρε Αμόλυντος τροφός

γαλήνης των ανθρώπων

και φοβερή κατάπτωση

των πονηρών δαιμόνων.

Απάλλαξέ μας, Δέσποινα, διαλογισμού αρρήτου

και ένδυσέ μας διάδημα

ζωής αναμαρτήτου.

 

Η Πλατυτέρα

Χαίρε αγκάλη του Χριστού,

αιθέρων Πλατυτέρα

και σέβας των αγγελικών

ταγμάτων αγιωτέρα.

Μεσίτευσε στον Τόκο Σου

τη χάρη Του να δώσει,

των εντολών του τηρητές

να μας καταξιώσει.

Το Ρόδο το Αμάραντο

Χαίρε καθέδρα κραταιά

 και τρόπαιο σοφίας,

το Ρόδο το Αμάραντο,

πυρσός θεογνωσίας.

Επάλειψέ μας, Αγαθή,

το μύρο της αγνείας

και κάθαρε τον βόρβορο

ανθρώπινης κακίας.

 

Η Πανάχραντος

Χαίρε σεπτή Πανάχραντος,

 πανάμωμος Μαρία

και του Χριστού γεννήτρια,

πυλώνα σωτηρίας.

Προς τον Υιό σου πρέσβευε

ελέη να δωρίσει,

τις δυσπραγίες της ζωής

και πάθη να διαλύσει.

Η Ευαγγελίστρια

Χαίρε ανθρώπων χαρμονή, αγγέλων υμνωδία,

λαμπρή Ευαγγελίστρια

και θεία ευδοκία.

Απάλλαξέ μας, Άχραντε,

παντοίας καταισχύνης,

τη θαλπωρή σου χάρισε

και θεία ευφροσύνη.

 

Η Οδηγήτρια

Χαίρε θαυμάτων θησαυρός

και φάρος σωτηρίας,

φρουρός και Οδηγήτρια

αγγελικής πορείας.

Τους δούλους σου προφύλαξε

από δαιμόνων πράξεις

και ασφαλώς οδήγησε

σε δίοδους αγάπης.

 

Η Ελευθερώτρια

Χαίρε προστάτις ισχυρή

και λύτρον της οδύνης,

 σεμνή Ελεθερώτρια

και κάστρο της ειρήνης.

 Βοήθα Παναγία μας,

τη χάρη σου ζητούμε,

από παγίδες χαλεπές

να ελευθερωθούμε.

 

Η Ζωοδόχος Πηγή

Χαίρε αστείρευτη Πηγή

ναμάτων Ζωοδόχος

και παραδόξου θαύματος

αγία Θεοτόκος.

Καθάρισε τους ταπεινούς

από την αμαρτία

και δώρισέ μας τη χαρά

της θείας ευωχίας. 

 

Η Κεχαριτωμένη

Χαίρε δοχείον της χαράς,

η Κεχαριτωμένη,

των ουρανών βασίλισσα

και μακαριζομένη.

Εφάπλωσε τη χάρη σου

και μας να  ελεήσει

και τις ψυχές μας ένθεη

χαρά να πλημμυρίσει.

 

Η Πάντων Ελπίς

Χαίρε των Πάντων η Ελπίς,

ανθρώπων σωτηρία,

απελπισμένων αρωγή,

πιστών επιστασία.

Επίβλεψε, Φιλάγαθη,

βασάνων λύτρωσέ μας

και πολυτρόπων συμφορών

τη λύση χάρισέ μας.

 

Η Μεγαλόχαρη

Χαίρε Θεογεννήτρια,

πηγή πολλών θαυμάτων

και Μεγαλόχαρη τιμή

με χάρη ιαμάτων.

Επίσκεψε και δώρισε

των νόσων θεραπεία,

του σώματος και της ψυχής

την ποθεινή υγεία. 

 

Η Φοβερή Προστασία

Χαίρε καθέδρα Φοβερή

ανθρώπων Προστασία

και των εχθρών νικήτρια,

πιστών ευδαιμονία.

Ευδόκησε τη λύτρωση

παντοίων μας κριμάτων,

και των δαιμόνων συντριβή,

ιάσεις νοσημάτων.  

 

Η Κοσμοσωτήρα

Χαίρε η Τόκος της ζωής,

πιστών Κοσμοσωτήρα,

των αδυνάτων στήριγμα,

λυτρώσεως λουτήρα.

Με μητρικές πρεσβείες σου

ευλόγει τον λαό Σου

και δώρισέ μας χαρμονή

το θείο έλεός Σου.

 

 

Η Ελεούσα

Χαίρε θυμίαμα χαράς,

τους πάντες Ελεούσα,

του κόσμου καταφύγιον,

ικέτες διακονούσα.

Σε προσκυνούμε, Πάναγνε,

συγχώρεση ποθούμε,

παθών και νόσων, πειρασμών

τη λύτρωση να βρούμε. 

 

Η Επακούουσα

Χαίρε η Επακούουσα

κρουνέ της καλωσύνης,

των θλιβομένων η χαρά,

φανός της σωφροσύνης.

Επάκουσε, Παράκλητη,

φωνή της ικεσίας

και χάρισε πραότητα,

ελέη ομονοίας.                          

 

Η Γοργοεπήκοος

Χαίρε Γοργοεπήκοος,

Θεόβρυτε θαυμάτων,

 χριστιανών το καύχημα,

και βρύση ιαμάτων.

Γοργά λοιμούς θεράπευε,

γοργά τους πόνους σβήσε,

τα πάθη και τους πειρασμούς

ταχέως καταλύσε.

 

 

Η Παραμυθία

Χαίρε πασχόντων αρωγή,

πιστών Παραμυθία

και ταζομένων ικετών

σεπτή Παρηγορία.

Παράσχου συγκατάβαση,

συγγνώμη μετανοίας

και θεία ευδοκίμηση

παντοίας ευφορίας.

 

Η Παυσολύπη

Χαίρε πενθούντων βάλσαμο,

αγία Παυσολύπη,

εισακουστή μεσίτρια,

λυτήριον της λύπης.

Επίβλεψε και ίασε

το άλγος ασθενείας

και λύτρωσε τους δούλους σου

παντοίας δυστυχίας.

 

Η Ψυχοσώστρα

Χαίρε το μάννα ευλαβών,

πιστών η Ψυχοσώστρα,

των λυπημένων έρεισμα

και θεία φωτοδότρα.

Απάλυνε, Θεόνυμφε,

τους πόνους ασθενείας

και δώρισέ μας τη χαρά

της  θείας βασιλείας.

 

Η Γιάτρισσα

Χαίρε θεσπέσια Γιάτρισσα, νοσούντων  θεραπεία

και δόξα ακατάλυτη

πολλής  θαυματουργίας.

Ικέτες Σου προσφεύγουμε

της θείας σου προνοίας

και εξαιτούμε ίαση

παντοίας αρρωστίας.

 

 

 

Η Θαλασσινή

Χαίρε προστάτις ναυτικών

Θαλασσινή Κυρία,

το κατευόδιο της ζωής,

πελάγου δεσποτεία.

Δαψίλευσε κατάπαυση

παντοίας τρικυμίας

και την γαλήνη δώρισε,

ψυχής τη νηνεμία.

 

Η Φανερωμένη

Χαίρε κανδήλα φωτεινή,

 αγνή Φανερωμένη

και οπτασία μυστική

θαυμάτων δοξασμένη.

Σε προσκαλούμε ευλαβώς

φανέρωση να δώσεις,

αμαρτωλούς και ταπεινούς

από δεινά να σώσεις.

 

 

Το Άξιον Εστί

Χαίρε το Άξιον Εστί,

Μητέρα του Σωτήρα,

θαυμάτων κρήνη ένδοξη

και πάμφωτε λαμπτήρα.

Ελέους γίνε χορηγός

και δωρημάτων θείων,

των επιγείων αγαθών

και των επουρανίων.

 

Η Βρεφοκρατούσα

Χαίρε αγάπης η τροφός,

αγνή Βρεφοκρατούσα

και του ελέους  πίδακα,

πιστούς ευεργετούσα.

Ελέησε ανάξιους

της θείας σου προνοίας

και γλίτωσέ μας, Δέσποινα,

παντοίας σκευωρίας.

 

Η Γλυκοφιλούσα

Χαίρε αγγέλων γλυκασμός,

σεπτή Γλυκοφιλούσα

και του Υψίστου βρεφουργός,

δαιμόνους καθαιρούσα.

Εισάκουσέ μας, Σεβαστή,

και γίνε παραστάτης,

σε κάθε δύσκολη στιγμή

ασύγκριτος προστάτης.

 

Η Παράκληση

Χαίρε Θεού Παράκληση,

κρουνέ της ευσπλαχνίας,

των ευσεβών αντίληψη,

και λύτρον αμαρτίας.

Πιστώς σε μεγαλύνουμε

και σε δοξολογούμε, 

σε περιστάσεις ζοφερές,

βοηθό σε προσκαλούμε.

 

Η Δεομένη

Χαίρε, Παράδεισου κλειδί,

αγία Δεομένη

και Θεοδόχος άσπιλε,

Μητέρα δοξασμένη.

Σε προσκυνούμε άνασσα,

ευσχήμως σε υμνούμε

και για την θεία χάρη σου

θερμώς ευχαριστούμε.

Η Αγία Σκέπη

Χαίρε νεφέλη μυστική,

πιστών Αγία Σκέπη,

ένδοξος χλαίνη και φρουρός

παντός πιστού ικέτη.

Την δέησή μας πρόσδεξε

και χάρη δώρισέ μας,

από κινδύνους χαλεπούς,

Αγνή, προστάτεψέ μας.

 

Η Ενθρονος

Χαίρε του κόσμου ένδοξη,

το σκήπτρο ευγονίας,

η Ένθρονος των ουρανών,

 ελέους χορηγία.

Ευλόγει και ευδόκησε

καιρών την ευκρασία,

επουρανίων δωρεών

και πάσης ευκαρπίας.

νάστασιν Χριστο θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν γιον, Κύριον, ησον τν μόνον ναμάρτητον. Τν Σταυρόν σου Χριστ προσκυνομεν κα τν γίαν σου νάστασιν μνομεν κα δοξάζομεν· σ γρ ε Θες μν, κτς σο λλον οκ οδαμεν, τ νομά σου νομάζομεν. Δετε πάντες ο πιστοί, προσκυνήσωμεν τν το Χριστο γίαν νάστασιν· δο γρ λθε δι το Σταυρο χαρ ν λ τ κόσμ. Δι παντς ελογοντες τν Κύριον, μνομεν τν νάστασιν ατο· Σταυρν γρ πομείνας δι᾿ μς, θανάτ θάνατον λεσεν.

 

• Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου, 2011

ψηλοτέρα Ορανν - γγέλων περτέρα

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΤΕΡΕΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ

(Μέ εκόνα κα τ πολυτίκιο κάθε ορτής)

Σύλληψη τς Θεοτόκου (9 Δεκεμβρίου)

πολυτκιον. χος δ’.

Σήμερον τς τεκνίας δεσμ διαλύονται· το ωακεμ γρ κα τς ννης εσακούων Θεός, παρ λπίδα τεκεν ατος σαφς, πισχνεται θεόπαιδα· ξ ς

ατς τέχθη

περίγραπτος, βροτς γεγονώς, δι γγέλου κελεύσας βοσαι ατῇ·

Χαρε Κεχαριτωμένη,

Κύριος μετ σο.

Γέννηση τς Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου)

πολυτκιον. χος δ’.

γέννησίς σου Θεοτόκε,

χαρν μήνυσε πάσ

τ οικουμέν, κ σο

γρ νέτειλεν λιος

τς δικαιοσύνης, Χριστς

Θες μν, κα λύσας

τν κατάραν, δωκε τν ελογίαν, κα καταργήσας

τν θάνατον, δωρήσατο

μν ζων τν αώνιον.

Τ Εισόδια τς Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου)

πολυτκιον. χος δ’.

Σήμερον τς εδοκίας Θεο

τ προοίμιον, κα τς

τν νθρώπων σωτηρίας

προκήρυξις ν Να

το Θεο, τρανς

Παρθένος δείκνυται,

κα τν Χριστν τος πσι προκαταγγέλλεται.

Ατ κα μες μεγαλοφώνως βοήσωμεν, Χαρε τς οκονομίας το Κτίστου

κπλήρωσις.

Εαγγελισμός τς Θεοτόκου (25 Μαρτίου)

πολυτκιον. χος δ’.

Σήμερον τς σωτηρίας μν

τό Κεφάλαιον, καί το

π αἰῶνος Μυστηρίου

φανέρωσις· Υός το Θεο, Υός τς Παρθένου γίνεται, καί Γαβριήλ τν χάριν εαγγελίζεται. Διό κα μες σν ατ τ Θεοτόκ βοήσωμεν· Χαρε Κεχαριτωμένη,

Κύριος μετ σο.

παπαντή το Κυρίου (2 Φεβρουαρίου)

πολυτκιον. χος α’.

Χαρε Κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε, κ σο γρ νέτειλεν λιος τς δικαιοσύνης, Χριστς Θες μν, φωτίζων τος ν σκότει. Εφραίνου κασ

Πρεσβτα δίκαιε,

δεξάμενος ν γκάλαις

τν λευθερωτν τν ψυχν μν, χαριζόμενον μν

κα τν νάστασιν.

Ζωοδόχος Πηγή (Παρασκευή τς Διακαινησίμου)

πολυτκιον. χος α’.

Ο ναός σου, Θεοτόκε, νεδείχθη παράδεισος,

ς ποταμος ειζώους

ναβλύζων άματα·

προσερχόμενοι πιστς,

ς Ζωοδόχου κ Πηγς,

ῥῶσιν ντλομεν, κα ζων

τν αώνιον· πρεσβεύεις

γρ σ τ κ σο τεχθέντι

σωτρι Χριστ, σωθναι

τς ψυχς μν.

Κοίμηση τς Θεοτόκου (15 Αγούστου)

πολυτκιον. χος α’.

ν τ Γεννήσει τν παρθενίαν φύλαξας,

ν τ Κοιμήσει τν κόσμον

ο κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρς τν ζωήν, μήτηρ πάρχουσα

τς ζως, κα τας πρεσβείαις τας σας λυτρουμένη,

κ θανάτου τς ψυχς μν.

Απόδοση τς Κοιμήσεως τς Θεοτόκου (23 Αγούστου)

(πολυτκιον ατ ς νω)

Κοντκιον. χος πλ. β’.
Ατόμελον.

Τν ν πρεσβείαις κοίμητον Θεοτόκον, κα προστασίαις μετάθετον λπίδα, τάφος

κα νέκρωσις οκ κράτησεν,

ς γρ ζως Μητέρα, πρς τν ζων μετέστησεν,

μήτραν οκήσας ειπάρθενον.

307-277-copy

Τιμία Ζώνη τς Θεοτόκου (31 Αγούστου)

πολυτκιον. χος πλ. δ’.

Θεοτόκε ειπάρθενε, τν νθρώπων σκέπη,

σθτα κα Zώνην

το χράντου σου

σώματος, κραταιν

τ πόλει σου

περιβολν δωρήσω,

τ σπόρ τόκ σου φθαρτα διαμείναντα,

π σο γρ κα φύσις καινοτομεται κα χρόνος,

δι δυσωπομέν σε, ερήνην τ πολιτεί σου δώρησαι, κα τας ψυχας μν

τ μέγα λεος.

Αγία Σκέπη τν Βλαχερνν (1 κτωβρίου)

πολυτκιον. χος α’.

Τς ρήμου πολίτης.
Τς Σκέπης σου Παρθένε, vuμνομεν τάς χάριτας, ν ς φωτοφόρον νεφέλην, φαπλος πρ ννοιαν,

κα σκέπεις τν λαόν σου νοερς, κ πάσης

τν χθρν πιβουλς.

Σ γρ σκέπην κα προστάτιν κα βοηθόν, κεκτήμεθα βοντές σοι· Δόξα τος μεγαλείοις σου γνή, δόξα τ θεί Σκέπ σου, δόξα τ πρς μς σου, προμηθεί χραντε.

Αγία Σκέπη το 1940 (28 κτωβρίου)

πολυτκιον. χος πλ. δ’.

Θεοτόκε ειπάρθενε,

τν γίαν σο Σκέπην, δι’ ς περισκέπεις, τος ες σ λπίζοντας, κραταιν

τ θνει σου καταφυγν δωρήσω τι ς πάλαι

κα νν θαυμαστς μς σωσας, ς νοητ νεφέλη,

τν σν λαν περιβαλοσα.

Δι δυσωπομεν σε, ερήνην τ πολιτεί σου δώρησαι,

κα τας ψυχας μν

τ μέγα λεος.

Σύναξη τς Θεοτόκου (26 Δεκεμβρίου)

πολυτκιον. χος δ’.

Ταχ προκατάλαβε.

ς βρέφος βαστάζουσα,

ν τας γκάλαις γνή,

τν πάντων δεσπόζοντα,

σάρκα λαβόντα κ σο,

χαρς φθης πρόξενος,

θεν πσα κτίσις, νυμνε χαρμοσύνως, σήμερον Θεοτόκε, τν φρικτήν σου λοχείαν πηγν γρ θανασίας, κόσμω κύησας.

• Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου, 2011

κάθιστος μνος (Χαιρετισμοί)

Κοντάκιον. χος πλ. δ’.

Τ περμάχ στρατηγ τ νικητήρια,
ς λυτρωθεσα τν δεινν ε
χαριστήρια,
ναγράφω σοι
πόλις σου, Θεοτόκε•
λλ’ ς χουσα τ κράτος
προσμάχητον,
κ παντοίων με κινδύνων
λευθέρωσον,
να κράζω σοί•
Χαρε Νύμφη νύμφευτε.

Ο 24 Οκοι [κροστιχίς: κατ' λφάβητον]



γγελος πρωτοστάτης,
ο
ρανόθεν
πέμφθη,
ε
πεν τ Θεοτόκω τ Χα
ρε·
κα
σν τ σωμάτ φων
,
σωματούμενόν σε θεωρ
ν, Κύριε,
ξίστατο κα
στατο,
κραυγάζων πρ
ς Ατν τοιατα·


Χαρε, δ’ ς χαρ κλάμψει,
χα
ρε, δι’ ς ρ
κλείψει.
Χ
αῖ
ρε, το πεσόντος δάμ ἀνάκλησις,
χα
ρε, τν δακρύων τς Εας
ἡ λύτρωσις.
Χ
αῖ
ρε, ψος δυσανάβατον θρωπίνοις λογισμοῖς,
χα
ρε, βάθος δυσθεώρητον κα γγέλων
φθαλμοῖς.
Χαῖ
ρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα,
χα
ρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.
Χαῖ
ρε, στρ
ἐμφαίνων τὸν ἥλιον,
χα
ῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.
Χαῖρε, δι’ ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις,
χα
ρε, δι’ ς βρεφουργεται Κτίστης.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.


Βλέπουσα γία,
αυτήν ν γνεί
,
φησ
τ Γαβρι
λ θαρσαλέως•
τ
παράδοξόν σου τς φων
ς,
δυσπαράδεκτόν μου τ
ψυχ
φαίνεται•
σπόρου γ
ρ συλλήψεως,
τ
ν κύησιν π
ς λέγεις κράζων•
λληλούια.


Γνσιν γνωστον γνναι,

Παρθένος ζητοσα,
βόησε πρς τν λειτουργο
ντα•
κ λαγόνων γν
ν,
υ
ον πς σται τεχθ
ναι δυνατόν;
λέξον μοι.
Πρ
ς ν κενος φησεν ν φόβ
,
πλν κραυγάζων οτω•


Χαρε, βουλς πορρήτου μύστις,
χα
ρε, σιγ
ς δεομένων πίστις.
Χα
ρε, τν θαυμάτων Χριστο τ
προοίμιον,
χα
ρε, τν δογμάτων ατο τ
κεφάλαιον.
Χα
ρε, κλμαξ πουράνιε, δι’ ς κατέβη
Θεός,
χα
ρε, γέφυρα μετάγουσα π γς πρς ο
ρανόν.
Χα
ρε, τ τν γγέλων πολυθρύλητον θα
μα,
χα
ρε, τ τν δαιμόνων πολυθρήνητον τρα
μα.
Χα
ρε, τ φς
ρρήτως γεννήσασα,
χα
ρε, τ π
ς μηδένα διδάξασα.
Χα
ρε, σοφν περβαίνουσα γν
σιν,
Χα
ρε, πιστ
ν καταυγάζουσα φρένας.
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.

Δύναμις το ψίστου,
πεσκίασε τότε,
πρ
ς σύλληψιν τ
πειρογάμω•
κα
τν ε
καρπον ταύτης νηδύν,
ς γρν πέδειξεν δν
πασι,
το
ς θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν,
ν τ ψάλλειν ο
τως•
λληλούια.


χουσα θεοδόχον,
Παρθένος τ
ν μήτραν,
νέδραμε πρς τν
λισάβετ.
Τ
δ βρέφος κείνης εθς
πιγνόν,
τ
ν ταύτης σπασμν
χαιρε,
κα
λμασιν ς
σμασιν,
βόα πρς τν Θεοτόκον•

Χαρε, βλαστο μάραντου κλμα,
χα
ρε, καρπο κήρατου κτ
μα.
Χα
ρε, γεωργν γεωργο
σα φιλάνθρωπον,
χα
ρε, φυτουργν τς ζως μ
ν φύουσα.
Χα
ρε, ρουρα βλαστάνουσα εφορίαν οκτιρμ
ν,
χα
ρε, τράπεζα βαστάζουσα εθηνίαν λασμ
ν.
Χα
ρε, τι λειμνα τς τρυφς
ναθάλλεις,
χα
ρε, τι λιμένα τν ψυχν
τοιμάζεις.
Χα
ρε, δεκτ
ν πρεσβείας θυμίαμα,
χα
ρε, παντός το κόσμου
ξίλασμα.
Χα
ρε, Θεο πρς θνητος ε
δοκία,
χα
ρε, θνητν πρς Θε
ν παρρησία.
Χα
ρε, Νύμφη νύμφευτε.

Ζάλην νδοθεν χων,
λογισμ
ν
μφιβόλων,
σώφρων ωσφ
ταράχθη•
πρ
ς τν γαμόν σ θεωρ
ν,
κα
κλεψίγαμον πονον
μεμπτε•
μαθ
ν δέ σου τ
ν σύλληψιν,
κ Πνεύματος
γίου,
φη• λληλούια.


κουσαν o ποιμένες,
τ
ν γγέλων
μνούντων,
τ
ν νσαρκον Χριστο
παρουσίαν•
κα
δραμόντες ς πρ
ς ποιμένα,
θεωρο
σι τοτον ς μνν
μωμον,
ν γαστρ τ
ς Μαρίας βοσκηθέντα,
ν μνοντες επον•

Χαρε, μνο κα Ποιμένος Μτερ,
χα
ρε, αλ λογικ
ν προβάτων.
Χα
ρε, οράτων χθρν
μυντήριον,
χα
ρε, Παραδείσου θυρν
νοικτήριον.
Χα
ρε, τι τ οράνια συναγάλλεται τ γ
,
χα
ρε, τι τ πίγεια συγχορεύει ορανο
ς.
Χα
ρε, τν ποστόλων τ
σίγητον στόμα,
χα
ρε, τν θλοφόρων τ
νίκητον θάρσος.
Χα
ρε, στερρν τς πίστεως
ρεισμα,
χα
ρε, λαμπρν τ
ς Χάριτος γνώρισμα.
Χα
ρε, δι’ ς γυμνώθη
δης,
χα
ρε, δι’ ς
νεδύθημεν δόξαν.
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.

Θεοδρόμον στέρα,
θεωρήσαντες Μάγοι,
τ
τούτου κολούθησαν αγλ

κα
ς λύχνον κρατοντες α
τόν,
δι’ α
το ρεύνων κραταιν
νακτα,
κα
φθάσαντες τν
φθαστον,
χάρησαν ατ βο
ντες•
λληλούια.

δον παδες Χαλδαίων,
ν χερσ τ
ς Παρθένου,
τ
ν πλάσαντα χειρ τος
νθρώπους•
κα
Δεσπότην νοοντες α
τόν,
ε
κα δούλου μορφν
λαβεν,
σπευσαν τος δώροις θεραπε
σαι,
κα
βοσαι τ Ελογημέν

Χαρε, στέρος δύτου Μήτηρ,
χα
ρε, αγ μυστικς
μέρας.
Χα
ρε, τς πάτης τ
ν κάμινον σβέσασα,
χα
ρε, τς Τριάδος το
ς μύστας φωτίζουσα.
Χα
ρε, τύραννον πάνθρωπον κβαλοσα τς ρχ
ς,
χα
ρε, Κύριον φιλάνθρωπον
πιδείξασα Χριστόν.
Χα
ρε, τ
ς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας,
χα
ρε, το βορβόρου ρυομένη τν
ργων.
Χα
ρε πυρ
ς προσκύνησιν παύσασα,
χα
ρε, φλογς παθν
παλλάττουσα.
Χα
ρε, πιστν δηγ
σωφροσύνης,
χα
ρε, πασν γενεν ε
φροσύνη.
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.


Κήρυκες θεοφόροι,
γεγονότες ο
Μάγοι,
πέστρεψαν ες τν Βαβυλ
να,
κτελέσαντές σου τ
ν χρησμόν,
κα
κηρύξαντές σε τν Χριστν
πασιν,
φέντες τν ρώδην
ς ληρώδη,
μ
ε
δότα ψάλλειν•
λληλούια.


Λάμψας ν τ Αγύπτ,
φωτισμ
ν ληθείας
δίωξας,
το
ψεύδους τ
σκότος•
τ
γρ ε
δωλα ταύτης Σωτήρ,
μ
νέγκαντά σου τν σχ
ν πέπτωκεν,
ο
τούτων δ
ρυσθέντες,
βόων πρς τν Θεοτόκον•

Χαρε, νόρθωσις τν νθρώπων,
χα
ρε, κατάπτωσις τ
ν δαιμόνων.
Χα
ρε, τν πάτης τ
ν πλάνην πατήσασα,
χα
ρε, τν εδώλων τν δόξαν
λεγξασα.
Χα
ρε, θάλασσα ποντίσασα Φαρα τ
ν νοητόν,
χα
ρε, πέτρα ποτίσασα τος διψντας τν ζω
ν.
Χα
ρε, πύρινε στλε δηγν τος
ν σκότει,
χα
ρε, σκέπη το
κόσμου πλατυτέρα νεφέλης.
Χα
ρε, τροφ το
μάνα διάδοχε,
χα
ρε, τρυφς
γίας διάκονε.
Χα
ρε, γ τς
παγγελίας,
χα
ρε, ξ ς ρέει μέλι κα
γάλα.
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.

Μέλλοντος Συμενος,
το
παρόντος αἰῶ
νος,
μεθίστασθαι το
πατε
νος,
πεδόθης ς βρέφος ατ
,
λλ’ γνώσθης τούτω κα Θε
ς τέλειος•
διόπερ
ξεπλάγη σου τν
ρρητον σοφίαν,
κράζων•
λληλούια.


Νέαν δειξε κτίσιν,
μφανίσας
Κτίστης,
μν τος π’ ατο
γενομένοις•
ξ
σπόρου βλαστήσας γαστρός,
κα
φυλάξας ταύτην,
σπερ ν
φθορον,
να τ θα
μα βλέποντες,
μνήσωμεν ατν βοντες•


Χαρε, τ νθος τς φθαρσίας,
χα
ρε, τ στέφος τς
γκρατείας.
Χα
ρε, ναστάσεως τύπον
κλάμπουσα,
χα
ρε, τν γγέλων τν βίον
μφαίνουσα.
Χα
ρε, δένδρον γλαόκαρπον, ξ ο
τρέφονται πιστοί,
χα
ρε, ξύλον εσκιόφυλλον, φ’ ο
σκέπονται πολλοί.
Χα
ρε, κυοφοροσα δηγ
ν πλανωμένοις,
χα
ρε, πογεννσα λυτρωτν α
χμαλώτοις.
Χα
ρε, Κριτο
δικαίου δυσώπησις,
χα
ρε, πολλ
ν πταιόντων συγχώρησις.
Χα
ρε, στολ τν γυμν
ν παρρησίας,
χα
ρε, στοργ πάντα πόθον νικ
σα.
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.

Ξένον τόκον δόντες,

ξενωθμεν το κόσμου,

τν νον ες ορανν μεταθέντες•
δι
τοτο γρ ψηλ
ς Θεός,
π γς φάνη ταπεινς
νθρωπος•
βουλόμενος
λκύσαι πρς τ
ψος,
το
ς ατ
βοώντας•
λληλούια.



λως ν ν τος κάτω,
κα
τν νω οδόλως π
ν,
περίγραπτος Λόγος•
συγκατάβασις γ
ρ θεϊκή,
ο
μετάβασις τοπικ
γέγονε,
κα
τόκος
κ Παρθένου θεολήπτου,
κουούσης τατα•

Χαρε, Θεο χωρήτου χώρα,
χα
ρε, σεπτο
μυστηρίου θύρα.
Χα
ρε, τν πίστων μφίβολον
κουσμα,
χα
ρε, τν πιστν
ναμφίβολον καύχημα.
Χα
ρε, χημα πανάγιον το π τ
ν Χερουβείμ,
χα
ρε, οκημα πανάριστον το π τ
ν Σεραφείμ.
Χα
ρε, τναντία ες τατ γαγο
σα,
χα
ρε, παρθενίαν κα λοχείαν ζευγν
σα.
Χα
ρε, δι’ ς
λύθη παράβασις,
χα
ρε, δι’ ς
νοίχθη παράδεισος.
Χα
ρε, κλες τς Χριστο
βασιλείας,
χα
ρε, λπς γαθν α
ωνίων.
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.

Πσα φύσις γγέλων,
κατεπλάγη τ
μέγα,
τ
ς σς νανθρωπήσεως
ργον•
τ
ν πρόσιτον γρ
ς Θεόν,
θεώρει πσι προσιτν
νθρωπον,
μν μ
ν συνδιάγοντα,
κούοντα δ παρ πάντων ο
τως•
λληλούια.

Ρήτορας πολυφθόγγους,
ς χθύας φώνους,
ρμεν π σο
Θεοτόκε•
ποροσι γ
ρ λέγειν,
τ
πς κα
Παρθένος μένεις,
κα
τεκεν
σχυσας•
μες δ τ
μυστήριον θαυμάζοντες,
πιστ
ς βομεν•


Χαρε, σοφίας Θεο δοχεον,
χα
ρε, προνοίας ατο ταμε
ον.
Χα
ρε, φιλοσόφους
σόφους δεικνύουσα,
χα
ρε, τεχνολόγους λόγους
λέγχουσα.
Χα
ρε, τ μωράνθησαν ο δεινο
συζητηταί,
χα
ρε, τι μαράνθησαν ο τ
ν μύθων ποιηταί.
Χα
ρε, τν θηναίων τς πλοκς διασπ
σα,
χα
ρε, τν λιέων τς σαγήνας πληρο
σα.
Χα
ρε, βυθο γνοίας
ξέλκουσα,
χα
ρε, πολλος
ν γνώσει φωτίζουσα.
Χα
ρε, λκς τν θελόντων σωθ
ναι,
χα
ρε, λιμν τν το
βίου πλωτήρων.
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.

Σσαι θέλων τν κόσμον,
τν
λων κοσμήτωρ,
πρ
ς τοτον ατεπάγγελτος
λθε•
κα
ποιμν πάρχων
ς Θεός,
δι’
μς φάνη καθ’ μς
νθρωπος•
μοί γρ τ
μοιον καλέσας,
ς Θες
κούει•
λληλούια.

Τεχος ε τν παρθένων,
Θεοτόκε Παρθένε,
κα
πάντων τν ες σ
προστρεχόντων.
γρ το ορανο κα τς γ
ς,
κατεσκεύασέ σε ποιητής,
χραντε,
ο
κήσας ν τ
μήτρα σου,
κα
πάντας σοι προσφωνεν διδάξας•

Χαρε, στήλη τς παρθενίας,
χαρε, πύλη τς σωτήριας
.
Χαρε, ρχηγ νοητς ναπλάσεως
,
χαρε, χορηγ θεϊκς γαθότητος
.
Χαρε, σ γρ νεγέννησας τος συλληφθέντας ασχρς
,
χαρε, σ γρ νουθέτησας τος συληθέντας τν νον
.
Χαρε, τν φθορέα τν φρενν καταργοσα
,
χαρε, τν σπορέα τς γνείας τεκοσα
.
Χαρε, παστάς σπόρου νυμφεύσεως
,
χαρε, πιστος Κυρί ρμόζουσα
.

Χαρε, καλ κουροτρόφε παρθένων,

χαρε, ψυχν νυμφοστόλε γίων.
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.

μνος πας ττται,
συνεκτείνεσθαι σπεύδων,
τ
πλήθει τν πολλν οκτιρμ
ν σου•
σαρίθμους γρ τ ψάμμ
δάς,
ν προσφέρωμέν σοι, Βασιλε
γιε,
ο
δν τελομεν
ξιον,
ν δέδωκας μν τος σο βο
σιν•
λληλούια.

Φωτοδόχον λαμπάδα,
το
ς ν σκότει φανε
σαν,
ρμεν τν
γίαν Παρθένον•
τ
γρ υλον πτουσα φ
ς,
δηγε