• Πέμπτη, Ιουλίου 05th, 2018

«Οδν γλύκιον πατρίδος»

(μήρου δύσσεια ι 34)

Ήταν μια χώρα ξακουστή, πατρίδα δοξασμένη,

η κατοικία των θεών, το λίκνο της σοφίας,

η αθληφόρος αρετής, της λευτεριάς αντρεία,

η φοβερή για τους εχθρούς και σεβαστή στους φίλους,

πολιτισμού διδάσκαλος και φάρος οικουμένης,

με ανεξίτηλες γραφές στις δέλτους Ιστορίας.


Μα ήρθαν χρόνοι δύσκολοι, καιροί καταραμένοι,

που την πατρίδα μόλεψαν με την παραφροσύνη,

με δημοκόπους κάπηλους και πλάνους κυβερνήτες,

και το λαό σε λήθαργο να γαλουχεί εφιάλτες,

με προσωπεία νεκρικά, που θάβουν θύματά τους.

Κι οι νεολαίοι τρυφηλοί, χωρίς αντρειοσύνη,

στη ραθυμία ξώκειλαν, βιώνουν αραχνίλα.


Βρυκολακιάσαν οι εχθροί κι αβγάτισαν οι λύκοι,

κι αποδημήσαν οι θεοί και ρήμαξαν τα κάστρα,

και θέριεψαν οι βάνδαλοι με πρόστυχη κουλτούρα,

που βεβηλώνουν τους βωμούς, της αρετής μνημεία,

της λευτεριάς τα λάβαρα, ινδάλματα ηρώων.

Κι έγινε χώρα χλευασμού, Γαδαρηνών πατρίδα,

κι οι νοσταλγοί που ξέμειναν μισεύουν πικραμένοι,

με προσευχές της προσμονής, που στέρεψαν κι εκείνες.


Βουρκώνουν τα ουράνια και οι καρδιές ραγίζουν

κι απαρηγόρητες θρηνούν, απέλπιδες δακρύζουν

και τον θεό παρακαλούν, τη μοίρα ικετεύουν,

να στείλουν ούριο άνεμο, το ξέφωτο να λάμψει,

να συναχθούν οι άλκιμοι, οι ζηλωτές της ράτσας,

να στήσουν κάστρα στιβαρά στων χρέπιων τα θεμέλια

και Θερμοπύλες θαυμαστές, καινούργιους Παρθενώνες.

Να σιγανέψουν οι εχθροί, ν’αφανισθούν οι λύκοι

και οι εφιάλτες να χαθούν στο πύρωμα του φέγγους,

ν’αναστηθεί περήφανη η ποθεινή Ελλάδα,

και ν’αντηχούν τα σήμαντρα τη δόξα των γενναίων.

Category: Ποιήματα
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply