Κατηγορία ◊ ‘Αρθρα ◊

• Thursday, 24 May, 2012

Άτλας και Προμηθέας (αμφορέας 6ος αι. π.Χ. Βατικανό)Από καταβολής κόσμου και καθόσον η επιστήμη δύναται να παράσχει πληροφορίες, από τον homo sapiens (έμφρονα άνθρωπο) της παλαιολιθικής περιόδου μέχρι τον homo canfusius (άνθρωπο της συγχύσεως) της σύγχρονης εποχής και από τον μυθικό Προμηθέα μέχρι τον μεσσιανικόν Ιησούν, από τον Ολύμπιο Δία μέχρι τον Ιεχωβά των Εβραίων και από τον Όσιρι των Αιγυπτίων μέχρι τον Ζαρατούστρα των Ιρανών, από Ανατολάς μέχρι Δυσμών, διαιωνίζεται το ανθρώπινο δράμα της αδυσώπητης πάλης μεταξύ του «καλού» και του «κακού».

Βεβαίως η σημασιολογική έννοια των δύο παραπάνω λέξεων διαφοροποιείται από χρόνου σε χρόνο και από τόπου σε τόπον, αντικατοπτρίζοντας την εκάστοτε αντίληψη του μέσου κοινωνικού ανθρώπου περί του «ωφελίμου» ή «επιβλαβούς». Όμως η αντίληψη αυτή δεν μπορεί να ταυτισθεί με την τελειότητα, την οποία ο πεπερασμένος άνθρωπος  επιζητεί να προσεγγίσει διαμέσου της «γνώσεως» που απορρέει από την πνευματική του ανέλιξη, όπως αυτή διαπλάθεται με την ένθεη «διδαχή». Γι’ αυτό και ο κλασσικός φιλόσοφος Σωκράτης διεκήρυττε: «ν οδα, τι οδν οδα»,  ενώ ο σοφός νομοθέτης Σόλων ο Αθηναίος αποφθεγγόταν: «γηράσκω δ’ αε πολλά διδασκόμενος».

Ωστόσο η πανανθρώπινη διαφώτιση συνταύτισε την πάλη του «καλού» και του «κακού» με την αντιπαλότητα μεταξύ αντιθέτων δυνάμεων που τα υπηρετούν, όπως ανάμεσα στην αρετή και την κακία, στον πόλεμο και την ειρήνη, στην ελευθερία και την δουλεία, στην φιλαλληλία και την φιλαυτία, στην αλήθεια και το ψεύδος, στο φως και το σκότος· δηλαδή ανάμεσα στις δυνάμεις του πνεύματος και της αθανασίας που οδηγούν στην ανάσταση και τις δυνάμεις της ύλης και της φθοράς που οδηγούν στον θάνατο.

Αυτή η αέναη διαπάλη κατατρύχει την ανθρωπότητα μέχρι της σήμερον και αποτελεί τον πυρήνα των κοινωνικο-φιλοσοσφικών συστημάτων και θρησκειών που επαγγέλλονται την απολύτρωση. Καθοριστικά είναι τα διαχρονικά διανοήματα που αποπνέουν οι αλληγορικοί συμβολισμοί της Βίβλου, μερικοί από τους οποίους σταχυολογούνται συνοπτικώς κατωτέρω.

Καταρχήν ο Δημιουργός έπλασε τον άνθρωπο και χάρισε σε αυτόν πνεύμα, με την εντολή να διαφεντεύει τον επίγειο παράδεισο με λογική, για να είναι ευτυχισμένος. [’Εποίησεν Θες τν νθρωπον κατ’ εκόνα Θεο… κα θετο ατν ν τ παραδείσ τς τρυφς, ργάζεσθαι ατν κα φυλάσσειν (Γένεσις Α΄ 27, Β΄ 15)]. Εκείνος όμως παραβίασε τις εντολές του Θεού και θεοποίησε την ύλη, κατασκευάζοντας και προσκυνώντας ένα χρυσό μοσχάρι. [’Εποίησεν μόσχον χωνευτν κα επεν· οτοι ο θεοί σου, Ισραήλ (Έξοδος ΛΒ΄4)].

Ακόμη οι άνθρωποι επέδειξαν έπαρση και ασέβεια προς τον Θεό, ώστε πίστεψαν ότι μπορούσαν να υποκαταστήσουν το μεγαλείο Του, κτίζοντας πόλη και πύργον, η κορυφή του οποίου να φθάνει στον ουρανό. [Δετε οκοδομσωμεν αυτος πλιν κα πργον, ο σται κεφαλ ως το ορανο (Γένεσις ΙΑ΄4)]. Εξαιτίας της αλαζονείας τους αυτής οι άνθρωποι περιήλθαν σε ασυνεννοησία, με αποτέλεσμα να μη ολοκληρώσουν την ανοικοδόμηση του πύργου, γι’ αυτό η πόλις ονομάσθηκε Βαβυλών (Σύγχυση) και ο πύργος «Πύργος της Βαβέλ». [Δετε συγχωμεν ατν τν γλσσαν, να μ κοσωσιν καστος τν φωνν το πλησον· κα πασαντο οκοδομοντες τν πλιν κα τν πργον, δι τοτο κλθη τ νομα ατς Σγχυσις (Γένεσις ΙΑ΄ 7-9)].

Με την πάροδο του χρόνου όμως ο Θεός ευσπλαχνίσθηκε τους ανθρώπους και απέστειλε τον θεάνθρωπον Υιόν Του Ιησούν, να τους απαλλάξει από την πλάνη της αμαρτίας. Εκείνος διηγήθηκε σε αυτούς την παραβολήν ενός πλουσίου που γέμισε τις αποθήκες του με υλικά αγαθά και είπε: «ψυχή μου, χεις πολλ γαθ κείμενα ες τη πολλά· ναπαύου, φάγε, πίε, εφραίνου». Ήρθε όμως η ώρα του θανάτου του και ρωτήθηκε από τον Θεόν: «’Άφρον, ταύτ τ νυκτ τν ψυχήν σου παιτοσιν π σο· δ τοίμασας τίνι σται;» (Λουκ. ιβ΄19-20).

Και όταν κάποιος πλούσιος άρχοντας ερώτησε τον Ιησούν, τί να πράξει για να είναι ευτυχισμένος, Εκείνος τού συνέστησε να μοιράσει τα πλούτη του στους φτωχούς· οπότε ο πλούσιος απεχώρησε περίλυπος και ο Ιησούς είπε, ότι είναι ευκολώτερο να περάσει καμήλα μέσα από την οπή βελόνης, παρά ένας πλούσιος να κερδίσει την αληθινή ευτυχία [Εκολώτερον γάρ στι κάμηλον δι τρυμαλις ραφίδος διελθεν πλούσιον ες τν βασιλείαν το Θεο εσελθεν (Λουκ. ιη΄ 25)].

Είναι δε τέτοια η φιλαργυρία των ανθρώπων που δεν διστάζουν να καπηλευθούν τα ιερά και τα όσια, δηλαδή κάθε ιδέα αγαθή. Γι’ αυτό ήταν η μοναδική φορά που ο Χριστός οργίσθηκε, όταν φραγγέλωσε και εξεδίωξε τους εμπόρους και τους αργυραμοιβούς (τραπεζίτες) από τον ναό. [Ποιήσας φραγγέλιον κ σχοινίων ξέβαλε πάντας τος πωλοντας κα γοράζοντας ν τ ερ, κα τς τραπέζας τν κολλυβιστν κατέστρεψε κα λέγει ατος· οκός μου οκος προσευχς κληθήσεται, μες δ ατν ποιήσατε σπήλαιον λστν (Ιωάν. β΄ 15, Ματθ. κα΄ 12-13)].

Τελικώς ο Χριστός με την αυτοθυσία και την ανύψωσή Του επί του Σταυρού του μαρτυρίου, κατενίκησε τις δυνάμεις του κακού και αναστήθηκε, ελευθερώνοντας τους πιστούς από τον φόβο της φθοράς. [’Εγ εμι νστασις κα ζω. ‘Ο πιστεων ες μ, κν ποθν, ζσεται· κα πς ζν ο μ ποθν ες τν αἰῶνα (Ιωάν. ΙΑ΄25-26)].

Οριστικώς όμως οι διαβολικές δυνάμεις της Ύλης και του Εωσφόρου θα κατατροπωθούν στα θρυλικά πεδία του Αρμαγεδώνα από τον λευκό καβαλλάρη, τον Λόγον του Θεού. [Τ θηρίον συνήγαγεν τους βασιλες κα τ στρατεύματα ατν ες τν τόπον τν καλούμενον βραϊστ ρμαγεδών… Κα δο ππος λευκός, κα καθήμενος π’ ατν ν δικαιοσύν κρίνει κα πολεμε· κα κέκληται τ νομα ατο, Λόγος το Θεο. Κα εδον κα τος βασιλες τς γς κα τ στρατεύματα ατν συνηγμένα ποισαι τν πόλεμον μετ το καθημένου π το ππου κα μετ το στρατεύματος ατο. Κα πιάσθη τ θηρίον κα μετ’ ατο ψευδοπροφήτης, ζντες βλήθησαν ο δύο ες τν λίμνην το πυρς· κα ο λοιπο πεκτάνθησαν ν τ ομφαί το καθημένου π το ππου (Αποκάλ. ιστ΄13-16, ιθ΄11, 19-21)].

____________________

* Δημοσιεύθηκε στο 39269/24-5-2012 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ»

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Thursday, 29 March, 2012

Οσημέραι πληθαίνουν τα κρούσματα της κοινωνικο-οικονομικής πανούκλας που ενέσκηψε στην Ευρώπη και απειλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα. Γεγονός που συνέχεται με την αυξανόμενη διακρατική αλληλεξάρτηση, την οποία υπηρετεί η περιώνυμη ιδέα της παγκοσμιοποιήσεως. Η ιδέα αυτή γεννήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επαγγέλλεται την ομογενοποίηση της παγκόσμιας οικονομίας και την διαμόρφωση της οικουμένης σε ενιαία οικονομική, πολιτική και πολιτισμική οντότητα με συνεργατική αλληλεγγύη για την παγκόσμια ειρήνη και την ευημερία των λαών.

Για τον σκοπό αυτόν ιδρύθηκε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και ακολούθως η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η οποία με την συνθήκη του Μάαστριχ το 1993 μεταμορφώθηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) για την πανευρωπαϊκή οικονομική συνεργασία. Παραλλήλως συγκροτήθηκε η Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (GATT) και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), με σύνεργα την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).

Ωστόσο το σύμπλεγμα των παραπάνω Οργανισμών περιήλθε στον έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων και της πλουτοκρατίας, που παρεμβαίνουν αναλόγως των δικών τους συμφερόντων, με αποτέλεσμα ο μεν ΟΗΕ να περιπέσει σε ανυποληψία, η δε ιδέα παγκοσμιοποιήσεως να μεταλλαχθεί σε εργαλείο της άπληστης οικονομικής ολιγαρχίας του Πλανήτη σε βάρος των αδυνάτων.

Έτσι διαμορφώθηκε μία υφέρπουσα «υπεραγορά», στους κανόνες της οποίας μεθοδεύεται η υποταγή των επιμέρους κρατών υπό μία διεθνή «υπερκυβέρνηση», εγκάθετη των κεφαλαιουχικών υπερδυνάμεων που εκτρέφονται από την ασύδοτη απελευθέρωση του εμπορίου και την αδίστακτη πανουργία της χρηματαγοράς.

Καταφανώς το παραπάνω μόρφωμα, ούτε πολυπολιτισμική παγκοσμιοποίηση είναι, ούτε διαπνέεται από αλληλεγγύη και κοινή ευημερία –όπως δολερώς διακηρύττεται. Αλλ’ ασυστόλως επαναβεβαιώνει το ιστορικό αξίωμα, «ότι στο όνομα των ιδεών διαπράττονται τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».

Τα ανωτέρω προδήλως υπελάμβανε ο Αμερικανοεβραίος Χένρι Κίσσινγκερ, όταν ως υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ προ 35ετίας δήλωνε: «Ο ελληνικός λαός είναι ατίθασος, γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε στις πολιτισμικές του ρίζες (γλώσσα, θρησκεία και γενικώς πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα), ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αντισταθεί…». Και ασφαλώς η αμφιλεγόμενη αυτή δήλωσή του επιβεβαιώνεται από τα διαδραματιζόμενα που την διαδέχθηκαν.

Ο ίδιος υπήρξε ο βασικός διαχειριστής της Κυπριακής κρίσεως, που οδήγησε στην τραγική διχοτόμηση της νήσου και την διαρκή οικονομική αφαίμαξη των εμπλεκομένων χωρών (Ελλάδος, Τουρκίας και Κύπρου) για την αγορά εξοπλισμών από τις πολεμικές βιομηχανίες της «συμμαχίας». Ενώ ο συνωμοτικός μηχανισμός της διακρατικής και κατ’ επίφαση «εταιρικής» συνεργασίας και αλληλεγγύης, με την συνέργεια των εγχωρίων ανδρεικέλων της (πολιτικών, πλουτοκρατών, ΜΜΕ) προξένησαν στην χώρα μας τα παρακάτω εγκλήματα:

— Απεθνικοποίησαν την ελληνική Παιδεία και διαστρέβλωσαν την ιστορική μας ταυτότητα, ώστε απογύμνωσαν την νεολαία από τις ιερές μας παραδόσεις και τα ιδανικά της φυλής μας.

— Αιχμαλώτισαν την συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας και την εμβολίασαν με ξένες διεφθαρμένες κουλτούρες της ανηθικότητας, του εκφυλισμού και του άκρατου καταναλωτισμού των υποπροϊόντων της πολυεθνικής αγοράς.

— Επέβαλαν περιορισμούς στην γεωργο-κτηνοτροφική μας παραγωγή, αποπροσανατολίζοντας τον αγροτικό πληθυσμό και απομυζώντας τεράστια χρηματικά ποσά για την εισαγωγή στην χώρα μας των μεταλλαγμένων προϊόντων της δικής τους κερδοσκοπίας.

— Χρηματοδοτούν την υποδοχή στην χώρα μας των ορδών της λαθρομεταναστευτικής πανσπερμίας, επιφέροντας διαστροφή της κοινωνικο-οικονομικής μας υποστάσεως και βαθμιαία αλλοίωση της πληθυσμιακής μας συνθέσεως.

— Κατέστησαν κατάχρεη την εύπορη Ελλάδα και την φαλκίδευσαν σε αβάστακτους τοκογλυφικούς δανεισμούς με καταχρηστικούς όρους υποθηκεύσεως του εθνικού μας πλούτου και απώλεια της δημοκρατίας και της εθνικής μας κυριαρχίας, επιφέροντας χρόνιο μαρασμό στην εθνική μας οικονομία.

— Για εξυπηρέτηση των απεχθών δανείων τους απεργάσθηκαν ανελέητη φοροεπιδρομή σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και της οικογενειακής στέγης, καθιέρωσαν μισθούς και συντάξεις πενίας και εξανέμισαν τις κοινωνικές παροχές ιατροφαρμακευτικής περιθάλψεως, γιγαντώνοντας την ανεργία και την υπογεννητικότητα, πληθαίνοντας τους αστέγους και καταδικάζοντας τον λαό σε ασιτία και αυτοχειρία.

— Τέλος δρομολογείται ξεπούλημα των κοινωφελών και στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων (ηλεκτρισμού, υδρεύσεως, συγκοινωνιών, λιμένων, αεροδρομίων), καθώς και των πλουτοπαραγωγικών πηγών (πετρελαίου, φυσικού αερίου, χρυσού και τουριστικών ακινήτων), ώστε να καταστεί η χώρα υποτελής της κεφαλαιουχικής δικτατορίας.

Βεβαίως η Ιστορία διδάσκει: 1) Ότι τα εκάστοτε πολιτικο-οικονομικά συστήματα διανύουν την «γκαουσιανή καμπύλη», με ανοδική πορεία μέχρι το απόγειό τους, που την διαδέχεται η καθοδική τους διαδρομή. Και 2) συναφώς, ότι οποιοσδήποτε κοινωνικός Οργανισμός στερείται ιδεολογικού ερείσματος, αδυνατεί να επιβιώσει επί μακρόν και καταλύεται.

Μέχρι τότε όμως θα χρειασθεί επώδυνη λαϊκή εξαθλίωση για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Και απομένει η αναπόφευκτη μαζική αντίσταση, η οποία ελπιδοφόρα εφαπλώνεται στον διεθνή ορίζοντα. Συναφώς παραθέτονται οι παρακάτω στίχοι από το ποίημα «Ο λύκοι» του μεγάλου εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά:

«Βοσκοί, στ μάντρα τς Πολιτείας ο λύκοι! Ο λύκοι!
Στ
πλα, κρτες! Μακρι κα ο φαλοι κα ο περιττοί,
καλαμαρ
δες κα δημοκόποι κα ο γραικύλοι,
γι
λόγους δειους γι το λέθρου τ ργα βαλτοί.

…………………………………………………………………………………

Στς Πολιτείας τ μάντρα ο λύκοι! Παντο εναι λύκοι!

Κι ο βοσκο νάξιοι, λύκοι κα ο σκύλοι κι ο ντρεοι δειλοί.
Ψόφια
λη στάνη. Φέρτε ν πιομε, κούφιο νταηλίκι,
γι
τ ποκάρωμα πο μς πρέπει, κι ποιο κρασί».

__________________

* Δημοσιεύθηκε στο 39224/29-3-2012 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ»


Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Wednesday, 15 February, 2012

Θεμέλιο της ευνομουμένης Δημοκρατίας αποτελεί η αρχή της διακρίσεως των εξουσιών, σύμφωνα με την οποία η κρατική εξουσία ασκείται από τρεις ξεχωριστές και ανεξάρτητες λειτουργίες: την νομοθετική (βουλευτική) που θέτει τους κανόνες δικαίου, την εκτελεστική που κυβερνάει μέσα στα όρια των κανόνων αυτών, και την δικαστική (δικαιοδοτική) που απονέμει την δικαιοσύνη. Η αρχή αυτή εναργώς διατυπώθηκε από τον κλασσικό φιλόσοφο Αριστοτέλη: «στι δ τρα μρια τν πολιτειν πασν· ν μν τ τ βουλευμενον περ τν κοινν, δετερον δ τ περ τς ρχς, τρτον δ τ τ δικζον» (Πολιτ. Δ΄ ια΄), περιελήφθη δε αδιαλείπτως σε όλα τα Συντάγματα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ειδικώς στο άρθρο 87 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος ορίζεται ότι «η δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές, που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία». Στα πλαίσια της εξουσίας τους αυτής οι δικαστές ετάχθησαν φρουροί της Πολιτείας από παραβατικότητες των άλλων δύο εξουσιών (νομοθετικής και εκτελεστικής), υποχρεούμενοι ακόμη να μη εφαρμόζουν τους αντισυνταγματικούς νόμους.

Επειδή όμως όχι σπανίως τα νομοθετικά και εκτελεστικά όργανα ασκούν τις αντίστοιχες εξουσίες τους σύμφωνα με ιδιοτελείς και κομματικούς υπολογισμούς, απεργάζονται παντοιοτρόπως την χειραγώγηση της δικαστικής εξουσίας. Προς τούτο μάλιστα: α) Θεσμοθέτησαν την κομματική επιλογή της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων. β) Συντηρούν δυσμενείς συνθήκες της δικαστικής λειτουργίας, χωρίς κατάλληλη μηχανοργάνωση και επάρκεια προσωπικού, αναλογιστικώς με τον φόρτο των δικαστικών υποθέσεων. γ) Δεν παρέχουν στους δικαστές αποδοχές ανάλογες με την επίπονη υπηρεσία τους και σε συσχετισμό με τις βουλευτικές απολαβές, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα. δ) Νομοθέτησαν την βουλευτική και υπουργική ασυλία, ώστε τα πολιτικά πρόσωπα να εκφεύγουν της δικαστικής κρίσεως. Και ε) επιδίδονται συστηματικώς σε δημόσιες επικρίσεις των δικαστικών αποφάσεων,  αναλόγως των δικών τους κομματικών σκοπιμοτήτων, με την αγαστή συνεπικουρία των εκμαυλιστικών μέσων μαζικής ενημερώσεως.

Βεβαίως υπό τις συνθήκες αυτές παρεισφρέουν σπανίως κρούσματα επιορκίας μεμονωμένων δικαστικών λειτουργών, όπως στο προ ετών αποκαλούμενο «παραδικαστικό κύκλωμα», για το οποίο σκοπίμως προσδόθηκε γενικευμένη απαξίωση της δικαιοδοτικής εξουσίας, παρότι αυτή προέβη σε ταχεία αυτοκάθαρση, αποβάλλοντας τα εμπλεκόμενα μέλη της. Ωστόσο υφέρπουν και ορισμένες εγγενείς δικαστικές δυσλειτουργίες που πρέπει να εξοβελισθούν, ώστε να μη κλονίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών. Και τέτοιες είναι:

α) Η έλλειψη ευθυκρισίας που εκδηλώνεται όχι μόνον με την ενίοτε (ανεπιγνώτως) άδικη μεταχείριση των διαδίκων, αλλά και με παράβλεψη της αρχής της επιεικείας (aequitas) και ιδίως με την  ποινική τιμωρία των κατηγορουμένων δυσαναλόγως προς την κοινωνική απαξία των εγκλημάτων, όταν επιβάλλονται αυστηρές ποινές για επουσιώδεις παραβάσεις και ήπιες ποινές για εγκλήματα μεγάλης κοινωνικής απαξίας (ναρκωτικά, ληστείες, καταχρήσεις δημοσίου πλούτου κ.λ.)

 β) Συναφώς πρέπει να τονισθεί, ότι η κρίση των δικαζόντων πρέπει να είναι απαλλαγμένη από προσωπικές συμπάθειες και συναισθηματισμούς. Τούτο ακριβώς αποσκοπεί και ο Κώδικας Δικαστικών Λειτουργών, καθιερώνοντας ως ιδιώνυμο πειθαρχικό παράπτωμα την «έκφραση γνώμης δημοσίως υπέρ ορισμένου κόμματος ή άλλης πολιτικής οργάνωσης» (Ν.1756/1988 άρθρο 91 παρ. 5β΄), ώστε να αποσοβηθεί κάθε υποψία μεροληπτικής κρίσεως, την οποίαν ωστόσο εκτρέφει η προαναφερθείσα κομματική επιλογή της δικαστικής ηγεσίας.

γ) Εξάλλου μόνη η ορθότητα των αποφάσεων δεν αρκεί για την απόδοση του δικαίου, όταν η έκδοση και τελεσιδικία τους γίνεται με τόση καθυστέρηση, ώστε η χρησιμότητά τους αποβαίνει ατελέσφορη ή μειωμένης ωφελιμότητας που ισοδυναμεί με αρνησιδικία. Σε τούτο ασφαλώς συντελούν και οι αλλεπάλληλες αναβολές συζητήσεως των υποθέσεων στο ακροατήριο, μεθοδευόμενες κατά το πλείστον από νομικούς  συμπαραστάτες των διαδίκων.

Αξιοσημείωτες αποβαίνουν οι πρόσφατες δικαστικές υποθέσεις της προσωρινής κρατήσεως του μοναχού Εφραίμ και της παραιτήσεως των δύο οικονομικών εισαγγελέων, με τις οποίες τονώθηκε το κοινό συναίσθημα και αναπτερώθηκε το κύρος της Δικαιοσύνης, εξοστρακίζοντας την άποψη που διατύπωσε ο Σκύθης φιλόσοφος του 6ου π.Χ. αιώνος Ανάχαρσις, ότι «νόμος μηδέν τν ραχνίων διαφέρειν, λλ’ ς κενα τούς μέν σθενείς κα λεπτούς τν λισκομένων καθέξειν, πό δέ τν δυνατών κα πλουσίων διαρραγήσεται», ότι δηλαδή ο νόμος και η δικαιοδοτική λειτουργία μοιάζουν με τον ιστό της αράχνης, που συλλαμβάνει τους αδυνάτους, ενώ οι πλούσιοι και ισχυροί τον διατρυπούν και ξεφεύγουν.

Και το μεν ζήτημα παραπομπής του ηγουμένου Εφραίμ να δικασθεί για το πολύκροτο σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, ασφαλώς ανήκει στην δικαστική αξιολόγηση του συγκεντρωθέντος αποδεικτικού υλικού (όπως ορθώς επεσήμανε και ο Πρόεδρος της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων), ωστόσο αναδεικνύει την αντίθετη τακτική του πολιτικού συστήματος συγκαλύψεως των εμπλεκομένων στο σκάνδαλο πολιτικών.

 Αλλά δυστυχώς η υπόθεση παραιτήσεως των δύο εισαγγελέων λειτούργησε ανάστροφα με τις εμφανιζόμενες παλινωδίες, εφόσον καταρχήν εδήλωσαν ότι δεν δύνανται να λειτουργήσουν «υπό απαγόρευση και καθυπαγόρευση» και επιφυλάχθηκαν να κατονομάσουν τους υπαιτίους, μετ’ ολίγον επανήλθαν στα καθήκοντά τους, χωρίς ωστόσο να εξειδικεύσουν τα καταγγελλόμενα. Και βεβαίως μετέπειτα φέρονται καταθέτοντες συγκεκριμένες συμπεριφορές οικονομικο-πολιτικών συμφερόντων, τούτο όμως δεν φαίνεται πλέον ικανό να απαλείψει την καχυποψία των πολιτών, καθόσον δυον θτερον, ή πράγματι υπήρξαν σοβαρές παρεμβάσεις σημαινόντων παραγόντων, τις οποίες έπρεπε εξαρχής οι εισαγγελικοί λειτουργοί να καταγγείλουν ευθαρσώς και να εμμείνουν στα καθήκοντά τους, επιδεικνύοντας το σθένος και την δύναμη αντιστάσεως που αρμόζει, ή δεν υπήρξαν τέτοιες παρεμβάσεις και όλη η δημοσία παράσταση απευκταία.  

––––––––––––––

* Δημοσιεύθηκε στο 39188/15-2-2012 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ».

                                                                                                      

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Wednesday, 4 January, 2012

Πασιφανές είναι το γεγονός, ότι η έρπουσα κοινωνικο-οικονομική κρίση της Ελλάδος προκλήθηκε από την αχρειότητα των κυβερνητών της, οι οποίοι απεργάσθηκαν διαχρονικά την αποσύνθεση της δημοσίας ζωής και την εκκόλαψη σκανδάλων καταχρήσεως του δημοσίου πλούτου, τα οποία τελικώς συγκαλύφθηκαν με συμπαιγνία των δύο εναλλασσομένων στην εξουσία υπόλογων κομμάτων. Αναντίρρητο επίσης είναι, ότι κατά την τελευταία διετία η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό την πρωθυπουργία του Γιώργου Παπανδρέου, με συνειδητή ή ασυνείδητη ευήθεια παρέδωσε την χώρα βορά της αδηφάγου χρηματαγοράς, συνομολογώντας τοκογλυφικούς δανεισμούς με αντεθνικούς και λίαν επαχθείς για το λαό όρους, κατά παραβίαση της συνταγματικής τάξεως και των ατομικών κα κοινωνικών δικαιωμάτων.

Ιστορικώς αναπόφευκτη συνέπεια των ανωτέρω υπήρξε η φόρτιση της λαϊκής οργής με υποφώσκουσα έκρηξη ανέλεγκτων εξεγέρσεων ανατροπής του πολιτικού κατεστημένου. Προοίμιον μάλιστα αποτέλεσαν οι εκτεταμένες εκδηλώσεις απαξιώσεως των πολιτειακών εκπροσώπων κατά τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Τούτο ασφαλώς εθορύβησε τόσον την κομπανία των κερδοσκόπων, όσον και των εγχωρίων συνεργών τους. Έτσι εξηγείται η εμμονή των πρώτων για ευρεία συναίνεση των πολιτικών κομμάτων και η εσπευσμένη εξαγγελία δημοψηφίσματος από τον τέως Πρωθυπουργό της χώρας, με παράλληλους στόχους, αφενός μεν την επικύρωση των απεχθών και παράνομων δανειακών συμβάσεων, κατ’ επιταγή του Συντάγματος από τα 3/5 της Βουλής, αφετέρου δε την συνυπευθυνότητα της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, ώστε να εξοβελισθεί η πιθανότητα διαφωνίας της, οψέποτε καταλάβει την εξουσία.

Και το μεν δημοψήφισμα εξοβελίσθηκε για τον φόβο αρνητικής ψήφου του λαού, καθόσον πονήρως συνδέθηκε από τον Πρωθυπουργό με την επικύρωση των παράνομων μνημονίων. Όμως οι αδίστακτοι δανειστές προέβαλαν τον εκβιασμόν, ότι η απαιτουμένη πολιτική συναίνεση αποτελεί προϋπόθεση για την καταβολή στην χώρα μας της αναγκαίας 6ης δόσεως του προσφάτου δανεισμού.  Ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως Αντώνης Σαμαράς, εμφανίσθηκε εγκλωβισμένος και απεμπόλησε την ευκαιρία διενεργείας εκλογών, των οποίων βασίμως θα αναδεικνυόταν νικητής, συνήνεσε μάλιστα στον σχηματισμό κυβερνήσεως ευρείας αποδοχής υπό εξωκοινοβουλευτικόν πρωθυπουργόν να υλοποιήσει τον τοκογλυφικόν δανεισμόν, τον οποίον βασικώς και ο ίδιος αποδέχεται, συντασσόμενος υπέρ  της εκποιήσεως του δημοσίου πλούτου και της εγγείου ιδιοκτησίας της χώρας.

Έτσι μεθοδεύθηκε η συγκρότηση Κυβερνήσεως υπό τον επίλεκτον συνεργάτη της δανειακής Τρόικας Λουκά Παπαδήμο, κατά διασάλευση της τάξεως των άρθρων 37 και 38 του Συντάγματος, εφόσον δεν απολαμβάνει της εγκρίσεως όλων των κομμάτων της Βουλής, οι δε αρχηγοί των αριστερών κομμάτων ασεβώντας προς το Σύνταγμα απαξίωσαν να προσέλθουν στην πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας και να προβάλλουν ενδεχόμενες αντιρρήσεις. Ωστόσο ο περιστασιακός πρωθυπουργός σχημάτισε μίαν ετερόκλιτη, πολυπληθή και πολυδάπανη Κυβέρνηση, με επικυριαρχία του αποτυχόντος και δημοσκοπικώς μειοψηφούντος κόμματος του ΠΑΣΟΚ, στο οποίο έτσι προσφέρθηκε η ευκαιρία ανασυντάξεώς του και στον αρχηγό του να εμφανίζεται ως πρωθυπουργεύων κυρίαρχος των πολιτικών δρωμένων.

Ακόμη ο Λουκάς Παπαδήμος, συμπεριφέρεται ως εκλεγμένος πρωθυπουργός του Ελληνικού λαού και εξήγγειλε προγραμματικές δηλώσεις κυβερνήσεως αορίστου διαρκείας, αρμοδίας να χειρισθεί καίρια κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα και προεχόντως την υλοποίηση των παράνομων δανειακών συμβάσεων, παραγνωρίζοντας το μοναδικό συνταγματικόν του καθήκον για διενέργεια εθνικών εκλογών και την ως εκ τούτου περίσσια εμπλοκή του. Προέβαλε μάλιστα ο νέος Πρωθυπουργός, ότι η αντιμετώπιση της ελληνικής συγκυρίας επιβάλλει την απαρέγκλιτη εκτέλεση των δανειακών επιταγών, για τις οποίες θα απαιτηθεί μακροχρόνια λιτότητα των αναίτιων λαϊκών στρωμάτων, εωσότου επέλθει ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας και οπωσδήποτε υπό την αδιάλειπτη εξυπηρέτηση του απεχθούς χρέους, με παράλληλο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, χωρίς ωστόσο να αρθρώσει λόγον για καταπολέμηση του συνεχιζομένου κομματισμού και της διαφθοράς. Διαφορετικά απείλησε ο Πρωθυπουργός θα βρεθούμε εκτός Ευρωζώνης με επάνοδο στην υποτιμημένη δραχμή και επακόλουθο την εξαθλίωση των μισθωτών και συνταξιούχων και την εκποίηση της εθνικής μας περιουσίας σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές.

Αυτονόητον αποβαίνει ότι και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται κοινωνικο-πολιτική αναδιάρθρωση του κράτους, κατά τρόπον ώστε να επέλθει δημοσιονομική ισορροπία μεταξύ εσόδων και δαπανών. Πρέπει δηλαδή, κατά την λαϊκή παροιμία, «να απλώνουμε τα ποδάρια μας μέχρις εκεί που φθάνει το πάπλωμά μας». Με την διαφορά όμως, ότι εκτός Ευρωζώνης τούτο θα καταστεί ασφαλώς εφικτό σε συμβατό χρονικό διάστημα και θα περισωθεί ο δημόσιος πλούτος και η εθνική μας κυριαρχίας, εάν παραλλήλως αρνηθούμε δικαιωματικώς την πληρωμή των απεχθών και για τούτο παράνομων δανείων. Ενώ εντός Ευρωζώνης, οποιαδήποτε δημοσιονομική προσαρμογή θα αποβεί αν όχι ακατόρθωτη, οπωσδήποτε δυσχερής και μακροχρόνια, εφόσον θα συμπορεύεται με την οικονομική αφαίμαξη της χώρας από την ακόρεστη κερδοσκοπία και την λαφυραγώγηση των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών, με βέβαιον κίνδυνο ανατρεπτικών εξεγέρσεων.

Τίτος Μάκκιος Πλαύτος (251-184 π.Χ.)«Δυον κακον προκειμένοιν, τ μ χερον βέλτιστον» (μεταξύ δύο κακών, προτιμότερο είναι το λιγότερο κακό), διεκήρυξε ο έξοχος Λατίνος κωμωδιογράφος Πλαύτος (250-184 π.Χ.). Βεβαίως ο νεόκοπος Πρωθυπουργός έσπευσε να προκρίνει την εντός Ευρωζώνης επώδυνη παραμονή μας. Όμως η Ιστορία διδάσκει, ότι σε τέτοια κρίσιμα διλήμματα η επιλογή ανήκει στους ενδιαφερομένους λαούς υπό την ηγεσία χαρισματικών κυβερνητών, εμπνευσμένων από φιλοπατρία και απαλλαγμένων από φιλαργυρία ή φιλαρχία. Και τέτοιους δυστυχώς δεν διαφαίνεται ότι διαθέτει η Ελλάδα στην παρούσα συγκυρία.

––––––––––––––

* Δημοσιεύθηκε στο 39155/4-1-2012 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ». 

 

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Friday, 16 December, 2011

Ιπποκράτης ο Κώος (460-377 π.Χ.)Τον 4ο π.Χ. αιώνα ο πατέρας της Ιατρικής, Ιπποκράτης ο Κώος (460–377 π.Χ.), αποφάνθηκε ότι η κατάλληλη θεραπευτική αγωγή καθενός νοσήματος εξαρτάται από την διάγνωση των αιτίων που το προκάλεσε. Και είναι αλήθεια –για την οποία κανείς δεν αμφιβάλλει– ότι για την σύγχρονη κοινωνικο-οικονομική κρίση της Ελλάδος συνέβαλαν πρωταρχικώς τα εξής τρία αίτια:

1) Η μετάλλαξη του βουλευτικού λειτουργήματος σε προσοδοφόρο επάγγελμα με παχυλές αμοιβές, εξασφάλιση ισοβίου συντάξεως μετά δύο βουλευτικές περιόδους και άλλα προκλητικά προνόμια. 2) Ο συνακόλουθος κομματισμός των κυβερνήσεων, καθόσον διαχειρίσθηκαν διαχρονικώς τα δημόσια πράγματα κατά τρόπον πελατειακής σχέσεως με τον λαό. Και 3) η εξαιτίας των ανωτέρω αποσύνθεση της δημοσίας διοικήσεως, με αλόγιστες δαπάνες υπέρτερες των εσόδων και παράλληλα κρούσματα πολυάριθμων σκανδάλων καταχρήσεως του δημοσίου πλούτου. (Ανάλογα βεβαίως ισχύουν και για τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως).

Δυστυχώς τα επαχθή και αντισυνταγματικά μέτρα που επιβάλλει η δανειακή επιτροπεία και εφαρμόζει η ελληνική Κυβέρνηση, ουδόλως συντελούν στην εξάλειψη των παραπάνω αιτίων της κρίσεως, αντιθέτως μάλιστα προάγουν την περαιτέρω επιδείνωσή της. Μερικά από τα άστοχα αυτά μέτρα, αλλά και από εκείνα που έπρεπε να ληφθούν, παραθέτονται κατωτέρω συνοπτικώς στα πλαίσια του παρόντος δημοσιεύματος:

♦ Με συμπαιγνία των κομμάτων εξουσίας συγκαλύφθηκαν τα σκάνδαλα των πολιτικών και συνεργών – καταχραστών του δημοσίου πλούτου και δεν δημεύονται οι περιουσίες τους, με τις οποίες θα καθίστατο διαχειρίσιμο το δημόσιο χρέος.

 Δεν έγινε παραδειγματική περιστολή των υπέρογκων δαπανών του Κοινοβουλίου, εφόσον: α) Δεν μειώθηκε στο ήμισυ ο αριθμός των μελών του Υπουργικού Συμβουλίου, ούτε των βουλευτών στα συνταγματικά όρια των 200 και δεν καταργήθηκαν οι ιδιαίτερες αμοιβές συμμετοχής τους σε επιτροπές αναγόμενες στα καθήκοντά τους. β) Ούτε καταργήθηκε η προκλητική συνταξιοδότηση αυτών και των δημοτικών αρχόντων μετά βραχυπρόθεσμη θητεία τους, αντί αυτή να αναγνωρίζεται απλώς ως συντάξιμος χρόνος. γ) Δεν περιορίσθηκε ο αριθμός των κρατικοδίαιτων βουλευτικών συμβούλων και συνεργατών, ούτε των παρακοιμωμένων «ημετέρων» υπαλλήλων της  Βουλής.  Και  δ)  δεν  ελαχιστοποιήθηκε  η  στρατιά  αστυνομικών     για την φρούρηση βουλευτών, δημοσιογράφων και άλλων επαγγελματιών, η καλύτερη ασφάλεια των οποίων είναι η δική τους εντιμότητα.

 Προκρίθηκε αναποτελεσματικώς η αυστηρή ποινικοποίηση της καθυστερήσεως πληρωμής βεβαιωμένων φόρων, χωρίς όμως να αναδιοργανωθεί και μηχανοργανωθεί καταλλήλως ο έλεγχος της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής. Ωστόσο επεβλήθη ισοπεδωτική φοροεπιδρομή και πολλαπλή φορολόγηση της οικογενειακής στέγης, πλήττοντας καιρίως τους φτωχούς και μικρομεσαίους πολίτες.

  Εξάλλου  η αδυναμία ελέγχου της σπατάλης που επιπολάζει στα δημόσια Νοσοκομεία και τους Οργανισμούς κοινωνικής ασφαλίσεως, αδιανοήτως πειράται να αναπληρωθεί με συρρίκνωση της παρεχομένης ιατροφαρμακευτικής περιθάλψεως και με σημαντική συμμετοχή των ασφαλισμένων στις σχετικές δαπάνες.

 Ακρωτηριάζονται βαθμηδόν οι απολαβές μισθωτών και συνταξιούχων, περιελθόντων σε εξαθλίωση, που επιφέρει την συρρίκνωση της αγοράς και κατ’ επέκταση της παραγωγής με επακόλουθο το κλείσιμο καταστημάτων, την  καλπάζουσα ανεργία, την ύφεση της οικονομικής αναπτύξεως και τελικώς την απομείωση των φορολογικών εσόδων.

 Αντί να ανακληθούν οι πρόσφατες απαράδεκτες κομματικές προσλήψεις υπαλλήλων, προκρίθηκε η προσυνταξιοδότηση και η καινοφανής εφεδρική ανεργία, που μαζί με τις επικείμενες απολύσεις στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, θα ελαχιστοποιήσουν τα εισφερόμενα έσοδα των ασφαλιστικών Ταμείων και θα  μεγιστοποιήσουν τις συνταξιοδοτικές δαπάνες. Ωστόσο δεν εκκαθαρίζονται οι αδιανόητες συνταξιοδοτήσεις θανόντων και ψευδαναπήρων, ούτε αναζητούνται τα ποσά που αδικαιολογήτως καταβλήθηκαν γι’ αυτές.

  Αυξήθηκαν αντί να καταργηθούν οι πολυώνυμοι και αμφιβόλου χρησιμότητας Οργανισμοί και Επιτροπές, τα αντικείμενα των οποίων ανάγονται στις κεντρικές κρατικές Υπηρεσίες στις οποίες υπάγονται, μηδέ εξαιρουμένων των πολυδάπανων και αμφιβόλου νομιμότητας αποκαλουμένων Ανεξάρτητων Αρχών, οι οποίες επανδρώνονται με δοτούς διπλοθεσίτες και το αντικείμενό τους ανάγεται στην εκτελεστική και την δικαστική εξουσία. Ούτε εξοβελίζονται οι ακατανόητες επιχορηγήσεις απειραρίθμων και ευρηματικής επινοήσεως ιδρυμάτων (πολιτικών, καλλιτεχνών κ.λ.) και συλλόγων (περιβαλλοντικών, πολιτιστικών κ.λ.), που βασικώς αποτελούν αποθήκες αργόσχολων ψηφοφόρων. Ακατανόητες  βεβαίως είναι και οι επιχορηγήσεις διαφόρων εντύπων και των πολιτικών κομμάτων.

 Μεθοδεύεται η παραχώρηση-εκποίηση δημοσίων οικοδομικών συγκροτημάτων, καταλλήλων για την στέγαση δημοσίων Υπηρεσιών, οι οποίες θα υποχρεωθούν στην καταβολή υψηλών ενοικίων, με τα οποία θα μπορούσε το Δημόσιο να οικοδομήσει και άλλα κτίρια για την στέγαση πληθώρας μισθωτριών Υπηρεσιών σε όλη την επικράτεια (σχολείων, ιατρείων, αστυνομικών τμημάτων κ.λ.).

 Ανάλογο συμβαίνει και με τους στρατηγικής σημασίας οργανισμούς των λιμένων, αεροδρομίων, ΔΕΗ, ΟΣΕ κ.λ., τους οποίους εποφθαλμιούν διάφοροι κερδοσκόποι επενδυτές, αντί να τους εκσυγχρονίσει και εκμεταλλευθεί επωφελώς το Δημόσιο.

 Ωσαύτως ενδείκνυται η συνεργασία αυτού με αξιόπιστους επενδυτές για την συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων χρυσού, πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και τουριστικών ακινήτων, ώστε να αποκομίζονται διηνεκώς ικανά κονδύλια για την διαχείριση του χρέους και την  οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

 Η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων οικοδομών επιβραβεύει την παρανομία, ενώ έπρεπε και επιβάλλεται να επεκταθούν τα σχέδια πόλεων προς αποφυγή της άναρχης δομήσεως, επιβάλλοντας στις εντασσόμενες ιδιοκτησίες το αναλογούν κόστος με αντίστοιχα τέλη υπεραξίας.

 Τέλος υποθάλπεται η ανέλεγκτη λαθρομετανάστευση με την παντοειδή προστασία και τις αλόγιστες νομιμοποιήσεις, επιφέροντας αλλοίωση της εθνικής μας υποστάσεως και πολλαπλασιασμό της εγκληματικότητας, την μετάδοση λοιμωδών νόσων, την αφαίρεση εργασίας ελληνικών χειρών και την στέρηση εισφορών από τα  ασφαλιστικά Ταμεία.  

    Προπάντων όμως απαιτείται ηθικο-πνευματική αναμόρφωση της Παιδείας, ώστε να επέλθει εθνωφελής ανάπλαση λαού και εξουσίας.

_________________                                                                                                                   

* Δημοσιεύθηκε στο 39140/16-12-2011 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ»

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Tuesday, 4 October, 2011

« Πόλις άλω» (η Πόλη κυριεύθηκε), ήταν η κραυγή των πανικόβλητων πολιορκημένων της Κωνσταντινουπόλεως, όταν ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου έπεφτε νεκρός από τα στίφη των Οσμανών, την αποφράδα Τρίτη της 29ης Μαΐου 1453.

« λλάς άλω» (η Ελλάδα καταλύθηκε), είναι ο απόηχος της περιρρέουσας αντιλήψεως του ελληνικού λαού, ο οποίος βλέπει την πατρίδα του προδομένη από εκείνους στους οποίους εμπιστεύθηκε διαχρονικώς την διακυβέρνησή της και οι οποίοι την εξαχρείωσαν και την παρέδωσαν βορά στους τοκογλυφικούς συσφιγκτήρες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Και είναι αλήθεια ότι οι ιδρυτές των εναλλασσομένων στην εξουσία κομμάτων του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, με τις αντίστοιχες δηλώσεις τους «για ένα δωράκι 500.000.000 δραχμών» και ότι «έναν πρωθυπουργό δεν τον στέλνεις στην φυλακή, αλλά στο σπίτι του», έθεσαν τα θεμέλια εγκαθιδρύσεως της διαφθοράς και ατιμωρησίας στην Ελλάδα.

Πράγματι  οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας επέδειξαν τέτοια εγκληματική κακοδιοίκηση και κακοδιαχείριση των δημοσίων πραγμάτων, υποθάλποντας την διαπλοκή και τον αθέμιτο πλουτισμό επίορκων στελεχών τους, ώστε διαβρώθηκε καταλυτικώς η κρατική μηχανή και η εθνική μας οικονομία, εγκλωβίζοντας την λαϊκή συνείδηση στον κομματισμό και την καταχρηστική άσκηση της κρατικής εξουσίας. Τούτο καταφαίνεται  προεχόντως από τα πολυάριθμα και πολυώνυμα δημόσια σκάνδαλα, που εκκολάφθηκαν διαχρονικώς από τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας και συνετάραξαν το Πανελλήνιο με διακρατικές προεκτάσεις, επιφέροντας την κοινωνικο-οικονομική κρίση, που κατέστησε την Ελλάδα  ουραγό των τριτοκοσμικών χωρών του Πλανήτη.

Δυστυχώς οι ελπίδες του Ελληνικού λαού για ανασυγκρότηση του Κράτους διαψεύσθηκαν οδυνηρώς και από την σημερινή Κυβέρνηση, η οποία κατάφερε την χαριστική βολή στην φθίνουσα εθνική μας υπόσταση, υπηρετώντας αφρόνως το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα στα πλαίσια της διεθνούς κερδοσκοπίας. Και τούτο διότι, αντί να απολυτρώσει τη χώρα από τα καρκινώματα της εθνικής συμφοράς, προβαίνοντας στην κάθαρση της πολιτικής φαυλότητας και την αναδιοργάνωση του διεφθαρμένου κομματικού κράτους, επέλεξε την συγκάλυψη της πρώτης και την συντήρηση του δευτέρου.  Διαρκές μέλημα  της Κυβερνήσεως κατέστη ο στραγγαλισμός των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών, με καταστρατήγηση βασικών συνταγματικών διατάξεων για την  προστασία της παιδείας, της υγείας, της εργασίας, της κοινωνικής ασφαλίσεως και της αναπτύξεως της εθνικής οικονομίας.

Αδιστάκτως μάλιστα η Κυβέρνηση: 1) Απεμπόλησε μέρος της συνταγματικής της εξουσίας και αποστέρησε την Βουλή από καίριες αρμοδιότητες, περιορίζοντας αυτήν στην επιψήφιση των επιταγών της διεθνούς κερδοσκοπικής “κομπανίας”.  2) Yποθήκευσε τον δημόσιον πλούτο, ακόμη και την ακίνητη ιδιοκτησία του κράτους. Και 3) αποδέχθηκε την εγκαθίδρυση στη χώρα μας αποικιακού τύπου επιτροπεία από την κεφαλαιοκρατική απληστία.

Ήδη, υπό την εποπτεία δανειακών τοποτηρητών, μεθοδεύεται η εκποίηση της εθνικής μας περιουσίας (λιμένων, αεροδρομίων, ηλεκτροδοτήσεως, υδρεύσεως, τηλεπικοινωνιών, συγκοινωνιών, λαχείων, κοιτασμάτων χρυσού, φυσικού αερίου και πετρελαίου). Και το επαίσχυντον, εξυφαίνεται ο ακρωτηριασμός της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας με την εκποίηση δημοσίων οικοδομημάτων και την μακροχρόνια παραχώρηση επίλεκτων τουριστικών περιοχών, αποτελούντων κυριαρχική πηγή της εθνικής μας αναπτύξεως.

Όλες οι ανωτέρω έκνομες κυβερνητικές δραστηριότητες, μεμονωμένως ή αθροιστικώς, συνιστούν εθνική προδοσία. Παρόλα αυτά η Κυβέρνηση και μερικά εκμαυλιστικά ΜΜΕ με περισσή απερισκεψία διαστρέφουν την έννοια του ακρωτηριασμού σε αξιοποίηση, του στραγγαλισμού σε μεταρρύθμιση, την επιμήκυνση της οικονομικής υποτέλειας σε ανάσα και γενικώς τον παραλογισμό σε εξορθολογισμό.

Βεβαίως όλα αυτά επέφεραν την απαξίωση του πολιτικού συστήματος σε βαθμό να αποστερηθεί της λαϊκής εμπιστοσύνης, εφόσον στις επανειλημμένες δημοσκοπήσεις πλειοψηφεί το κόμμα του «Κανενός» και τα δύο κόμματα εξουσίας δεν αθροίζουν ούτε το ήμισυ των ψηφοφόρων. Τούτο προκλητικώς παραγνωρίζει ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος και συνεχίζει να περιφέρει την εξαθλίωσή της ανά την Υφήλιο και να εκλιπαρεί χείρα βοηθείας από τους «άσπονδους» ευρωπαϊκούς συνεταιριστές μας, ο δε Υπουργός των Οικονομικών διατρέχει τα «φόρα» της Ε.Ε., προσφέροντας «γν κα  δωρ» στους  διεθνείς κερδοσκόπους. Και μόνη καταφυγή μας απέμειναν οι αρχαίοι φιλόσοφοι που διεκήρυξαν: «Νικ λογισμς τν παροσαν συμφορν» (Μενάνδρου Γνώμαι), δηλαδή η συμφορά αντιμετωπίζεται με σωφροσύνη. «Κα γρ ασχρν, τς λλδος βριζομνης, μηδεμαν ποισασθαι κοινν τιμωραν» (Ισοκράτης, Πανηγυρικός § 182), δηλαδή είναι ντροπή να εξευτελίζεται η Ελλάδα και να μη επιβάλλεται πάνδημη τιμωρία. 

Χρειάζεται συνεπώς ανάταξη της ηθικο-πολιτικής δομής με συναγερμό όλων των εθνικών δυνάμεων και προπαντός του πολιτικού συστήματος, για να πραγματωθεί: 1) Η τιμωρία των καταχραστών του δημοσίου πλούτου και η επιστροφή της ληστρικής λείας τους στα δημόσια ταμεία, ώστε να απαγκιστρωθούμε από τις δαγκάνες των τοκογλύφων. Και 2) η αναβάπτιση ολόκληρου του ελληνικού λαού υπό την ηγεσία ενάρετων και στιβαρών κυβερνητών, ώστε να εξοβελισθεί ο εθνοκτόνος κομματισμός και η αβελτηρία της δημοσίας διοικήσεως.

Προς τούτο απαιτείται προεχόντως ορθολογική Παιδεία, η οποία δυστυχώς χωλαίνει, με τη νεολαία απογυμνωμένη εθνωφελών ιδεών και οδηγουμένη στην απόγνωση με τις συμπλέουσες εκτροπές. Γι’ αυτό κυρίως απαιτείται ανάνηψη του πολιτικού συστήματος· αλλά και αυτή δεν διαφαίνεται εφικτή, ενόψει του μικροκομματισμού και της επικυριαρχίας των υπαιτίων κομμάτων εξουσίας.

Ωστόσο οι αντοχές των Ελλήνων δεινώς δοκιμάζονται και ελλοχεύει κίνδυνος εκλύσεως ανέλεγκτων αντιδράσεων, με τον απελπισμένο λαό ανακράζοντα «ποθαντω ψυχ μου μετ τν λλοφλων» (Κριτές ΙΣΤ΄30), που θα ανατρέψει τους σαθρούς πυλώνες της αχρείας εξουσίας, με απρόβλεπτες όμως επιπτώσεις στην εθνική μας οντότητα. Και τούτο ας το αναλογισθεί η ενεργός «σκολιά γενε κα διεστραμμένη» (Πράξεις Αποστόλων Β΄40).

––––––––––––––

* Δημοσιεύθηκε στο 39080/4-10-2011 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ».

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Friday, 12 August, 2011

Αφότου ο άνθρωπος συγκρότησε ομάδες και κοινωνίες με σκοπό κοινής διαβιώσεως, έθεσε και ορισμένους κατ’ αρχήν εθιμικούς και βραδύτερον γραπτούς κανόνες δικαίου, βελτιώνοντας αυτούς βαθμηδόν αναλόγως με την πρόοδο του πολιτισμού.

Ωστόσο το θεσμοθετημένο (θέσει) δίκαιον δεν ταυτίζεται με το τέλειον (φύσει) δίκαιον που αρμόζει in concreto σε κάθε τόπο και χρόνο. Γι’ αυτό η νομική επιστήμη επινόησε ορισμένες νομικο-κοινωνικές έννοιες, οι οποίες διαπνέουν τα δίκαια των πολιτισμένων κρατών για την προαγωγή του κοινωνικού βίου. Δύο από τις βασικότερες αυτές έννοιες είναι τα χρηστά ήθη (boni moris) και η καλή πίστη (bona fides), ως κριτήρια των οποίων χρησιμεύουν οι ιδέες και η επιβαλλομένη στις συναλλαγές συμπεριφορά του κατά την γενικήν αντίληψη χρηστού και εχέφρονα ανθρώπου.

Συναφώς θεσμοθετήθηκαν οι εξής δύο δικαιοκρατικές αρχές: α) Της ακυρότητας των δικαιοπραξιών που αντιβαίνουν στα χρηστά ήθη, όπως ιδίως είναι οι καταπιεστικές και αισχροκερδείς δικαιοπραξίες και β) της μη εκπληρώσεως της οφειλής κατά τρόπον αντιβαίνοντα στην καλή πίστη, λαμβανομένων υπόψη και των συναλλακτικών ηθών (πρβλ. άρθρα178, 179, 288 Αστικού Κώδικα).

Με βάση τις ανωτέρω έννοιες και αρχές διαμορφώθηκε διεθνώς και η έννοια του «απεχθούς χρέους» (odious debt), το οποίο προκύπτει από υπερβολικά επαχθή κρατικό δανεισμό υπό καταθλιπτικούς όρους σε βάρος του λαού μιας χώρας, ο οποίος δεν δεσμεύεται για την πληρωμή του, υπό τρεις προϋποθέσεις:

α) Η ανάγκη του χρέους να προκλήθηκε από ατασθαλίες αχρείων κυβερνητών και ο δανεισμός να συνομολογήθηκε χωρίς την γνώση και συγκατάθεση του ανυπαίτιου λαού. β) Το δάνειο να σπαταλήθηκε ανωφελώς για τον λαό, χωρίς εξάλειψη των αιτίων του δανεισμού. Και γ) οι δανειστές να ήσαν ενήμεροι των ανωτέρω.

Οι παραπάνω προϋποθέσεις ασφαλώς συντρέχουν για το υφιστάμενο υπέρογκο χρέος της Ελλάδας από τα αποκαλούμενα «Μνημόνια» δανεισμού της, εφόσον:

1) Η εύπορος Ελλάδα περιήλθε σε ουραγό των τριτοκοσμικών χωρών και σε κατάσταση ανάγκης δανεισμού εξαιτίας της κυβερνητικής κακοδιαχειρίσεως και κομματικής διαπλοκής στην τελευταία τριακονταετία, όπως τούτο εντόνως αποπνέεται από τα πολυάριθμα σκάνδαλα που συνετάραξαν το Πανελλήνιο με διεθνείς προεκτάσεις.

2) Οι Κυβερνήτες της χώρας απέκρυψαν την αλήθεια από τον λαό και συγκάλυψαν τα σκάνδαλα, με τον σημερινό πρωθυπουργό να διαβεβαιώνει προεκλογικώς ότι «υπάρχουν λεφτά», υφαρπάζοντας την ψήφο του λαού και αντί η Κυβέρνησή του να αποκαταστήσει την ηθικο-πολιτική τάξη, εξοστρακίζοντας τους αδίκως πλουτίσαντες και δημεύοντας την περιουσία τους, μεθόδευσε τις τοκογλυφικές δανειακές συμβάσεις, κατά τρόπον διασαλεύσεως της κοινοβουλευτικής τάξεως και χωρίς την λαϊκή συγκατάθεση, αφού στις επανειλημμένες δημοσκοπήσεις πλειοψηφεί το κόμμα του «Κανενός».

3) Προώθησε μάλιστα η Κυβέρνηση την ψήφιση των υπ’ αριθμ. 3845 και 3847/2010 νόμων, με τους οποίους εξουσιοδοτήθηκε ο Υπουργός των Οικονομικών να υπογράφει τις κρίσιμες δανειακές συμβάσεις, οι οποίες ωστόσο εισήχθησαν και επιψηφίσθηκαν στη Βουλή με την συνήθη διαδικασία, κατά παραβίαση της κοινοβουλευτικής τάξεως και του άρθρου 28 § 2 του Συντάγματος που ορίζει, ότι για την ψήφιση νόμου, κυρούντος τέτοια συνθήκη ή συμφωνία, απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.

4) Οι κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενες «δανειακές συμβάσεις διευκολύνσεως» είναι λίαν επαχθείς και αισχροκερδείς, καθόσον οι δανειστές, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση ανάγκης της χώρας, απαίτησαν και η Κυβέρνηση απερισκέπτως συνομολόγησε ασυνήθη υψηλά για τέτοιες συμβάσεις επιτόκια και απαράδεκτους για την εθνική μας υπόσταση όρους παραχωρήσεως παντός επιγείου και ορυκτού πλούτου της χώρας και υποθηκεύσεως της εγγείου ιδιοκτησίας της.

Και 5) τα λαμβανόμενα δάνεια διατέθηκαν σε τραπεζικές ενισχύσεις και την πρόσκαιρη κρατική λειτουργία, την σαθρότητα της οποίας ο κυβερνητικός κομματισμός συντηρεί, επιρρίπτοντας αναποτελεσματικώς τα βάρη στα ανυπαίτια λαϊκά στρώματα κατ’ εντολή των δανειστών και κατά παράβαση των συνταγματικών επιταγών για προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών και της οικονομικής αναπτύξεως της χώρας (πρβλ. άρθρα 16 § 2, 21 § 3, 22 § 1 και 4, και 106 § 1 του Συντάγματος). Έτσι το χρέος διαρκώς διογκούται και η οικονομία της χώρας καταρρέει.

Με βάση τα ανωτέρω σαφώς το χρέος της Ελλάδας πληροί τους όρους του «απεχθούς», την πληρωμή του οποίου δικαιούται να αρνηθεί ο Ελληνικός λαός, όπως έπραξαν και άλλοι λαοί που περιήλθαν σε ανάλογες περιστάσεις (Αργεντινή, Εκουαδόρ κ.λ.). Οι δε δανειακές συμβάσεις προφανώς αντιβαίνουν στα χρηστά ήθη και γι’ αυτό είναι παράνομες και ανίσχυρες, συμπαρασύροντας και όσες επακολουθήσουν εκποιήσεις της δημοσίας κινητής και ακίνητης περιουσίας, γεγονός που μπορεί να επικαλεσθεί μία ανατρεπτική ενάρετη και στιβαρή κυβέρνηση.

Πάντα ταύτα καλώς εγνώριζαν και γνωρίζουν οι συνομολογήσαντες τις δανειακές συμβάσεις, γι’ αυτό επιζητούν, οι μεν δανειστές την εμπλοκή και ιδιωτών τοκογλύφων και την συναίνεση των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως, μερικοί δε Υπουργοί της Κυβερνήσεως την συνυπογραφή των αντιλαϊκών νόμων από όλους τους Υπουργούς, αλλά και ο πρωθυπουργός την «συστράτευση» των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως.

Ωστόσο και οι μεθοδεύσεις αυτές αποβαίνουν αλυσιτε-λείς, εφόσον ούτε η συναίνεση των πολιτικών κομμάτων της χώρας νομιμοποιεί τις καταπιεστικές και για τούτο άκυρες δανειακές και τις συναφείς δικαιοπραξίες, ούτε η συνυπογραφή των αντι-συνταγματικών νόμων απαλλάσσει τους αρμοδίους Υπουργούς, εφόσον κατά τα άρθρα 85 του Συντάγματος και 17 του Ν. 1558/1985, ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο είναι συνυπεύθυνο για την πολιτική της Κυβερνήσεως. Αλλά και οποιαδήποτε συναίνεση της αντιπολιτεύσεως δεν σημαίνει και συνενοχή της, εφόσον είναι αμέτοχη των κυβερνητικών χειρισμών.

Ουδέν βεβαίως προσέφερε, ούτε μπορεί να προσφέρει η συνάθροιση των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος θα εμεγάλυνε την υστεροφημία του, εάν αρνιόταν την έκδοση των συναφών με τους δανεισμούς νόμων, αναπέμποντάς τους στη Βουλή κατ’ άρθρ. 42 του Συντάγματος.

___________

* Δημοσιεύθηκε στο 39036/12-8-2011 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ»

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Friday, 20 May, 2011

 ΔΥΟ είναι οι βασικές ιδέες – θεωρίες που επεκράτησαν στα σύγχρονα δίκαια των πολιτισμένων κοινωνιών ως προς τον τρόπο ποινικής μεταχειρίσεως του εγκληματία ανθρώπου, για την προστασία της εννόμου τάξεως: α) Η ιδέα της γενικής προλήψεως, η οποία αποσκοπεί στην διαμέσου εκφοβισμού διαπαιδαγώγηση των πολλών προς αποτροπήν τελέσεως εγκλημάτων και β) η ιδέα της ειδικής προλήψεως, η οποία αποσκοπεί στην βελτίωση του εγκληματήσαντος προς συγκράτησή του από την τέλεση νέων εγκλημάτων. Ωστόσο στην πρώτη περίπτωση ενυπάρχει κίνδυνος μετατροπής του εγκληματία σε μέσον παραδειγματισμού, ενώ στην δεύτερη παραγνωρίζεται η κοινωνική απαξία του εγκλήματος.

Επί τούτοις προκρίθηκε η σύνθεση αμφοτέρων των ως άνω θεωριών με την καθιέρωση δύο κριτηρίων για την in concreto ποινική μεταχείριση του εγκληματία: της βαρύτητας του εγκλήματος και της ποιότητας του δράστη, με σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αυτού και την αποφυγή πάσης περιττής σκληρότητας.

Εντεύθεν σοβαρές ανακύπτουν αμφιβολίες ως προς το εύστοχον και αποδεκτόν της πρόσφατης δημοσίας διαπομπεύσεως, από τις αμερικανικές διωκτικές Αρχές, του πρώην διευθυντού του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Dominique StraussKahn, καταγγελθέντος για απόπειρα βιασμού και άλλες συναφείς πράξεις.

Και τούτο διότι: 1) Ουδεμία κοινωνική σκοπιμότητα εξυπηρέτησε η ατιμωτική περιφορά ενός πελιδνού και ατημέλητου αξιωματούχου, μεταφερομένου δεσμώτη υπό των αστυνομικών οργάνων και μάλιστα προτού ακόμη παραπεμφθεί στις αρμόδιες δικαστικές Αρχές.

 2) Παρότι μάλιστα λίαν αμφίβολη αποβαίνει η τέλεση των ανωτέρω αδικοπραξιών που φέρεται ότι υπέστη η καταγγείλασα καμαριέρα, εφόσον αυτή α) εισήλθε στην πολυτελή σουίτα του ξενοδοχείου, ενώ παρευρισκόταν και ο ένοικος φερόμενος δράστης, β) χωρίς να διαφαίνεται πρόσφορος η βιαία τέλεση της θρυλουμένης σεξουαλικής ασελγείας και γ) πάντως η φερομένη παθούσα θα μπορούσε ευχερώς να αντισταθεί  και να καλέσει την βοήθεια παρακειμένων ατόμων (υπαλληλικού προσωπικού και πελατών).

Και 3) πάντα ταύτα, ενόψει της σύγχρονης ελευθεριότητας των ηθών και της ανάλογης απαξίας των πράξεων που φέρεται ότι ετέλεσε ο διαπομπευθείς, εφόσον η δίωξή τους εξαρτάται από την θέληση της παθούσης, δυναμένης να παραιτηθεί, έναντι προσπορισμού χρηματικού ανταλλάγματος, αναλόγου της ηθικής της προσβολής και της οικονομικής ευρωστίας του καταγγελθέντος.

Βεβαίως σύμφωνα με όλα τα ανωτέρω μεταδοθέντα από τα διεθνή μέσα μαζικής ενημερώσεως, θα μπορούσε κανείς να προσομοιάσει την αποτρόπαιη συμπεριφορά των αμερικανικών διωκτικών Αρχών με την εικόνα πρωτόγονων κανιβάλων, περιφερόντων επί πασάλων τα κρανία των θυμάτων τους ως τρόπαια εκφοβισμού αλλοφύλων.

Οπωσδήποτε όμως συντελέσθηκε η αποκαθήλωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, γεγονός για το οποίο θα μπορούσε κάποιος να προφασισθεί την ανάγκη παραδειγματισμού των αξιωματούχων προς αποστροφή οποιασδήποτε ηθικής παρεκτροπής και την προβολή του αδέκαστου των αμερικανικών Αρχών, επιτήδευση που παραδόξως δεν επέδειξαν στο παρελθόν σε ανάλογες περιστάσεις. Πάντως η προκειμένη απεχθής επιλογή μεγάλως αποδοκιμάσθηκε από τους πολιτισμένους λαούς και προκάλεσε το παγκόσμιο συναίσθημα συμπαθείας προς τον επικρινόμενον, όπως τούτο αποτυπώθηκε κυρίως στην πάνδημη αντίδραση των ομοεθνών του.

Ωστόσο, ανεξαρτήτως των προαναφερομένων θεωριών – ιδεών και γεγονότων, ανακύπτει το δίλημμα περί της ορθότητας του φαινομένου –που παρατηρείται και στην Ελλάδα– να αποκρούεται οποιαδήποτε αποκάλυψη της ανηθικότητας και ακολασίας παντοίων αξιωματούχων, επικαλουμένων το άβατον των λεγομένων «προσωπικών δεδομένων», με βάση τα οποία συγκροτείται ο βιοκοινωνικός χαρακτήρας και διαμορφώνεται η προσωπικότητα του ατόμου.

Σχετικώς μάλιστα λειτουργεί στη χώρα μας η φερομένη ως «Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων», η οποία συγκροτείται από δοτά όργανα με συνταγματική βεβαίως πρόβλεψη, αλλ’ αμφιβόλου νομιμότητας, εφόσον θεσπίσθηκε σε αντίθεση βασικών διατάξεων του Συντάγματος, όπως είναι εκείνη του άρθρου 1 § 2, που ορίζει ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα», και συναφώς εκείνη του άρθρου 26, που καθιερώνει την σύνταξη της Πολιτείας από τρείς διακριτές εξουσίες – λειτουργίες: την νομοθετική, την εκτελεστική και την δικαστική, καθορίζοντας και τα όργανα καθεμιάς, μη περιλαμβανομένων και των αποκαλουμένων Ανεξάρτητων Αρχών.

Επί του ως άνω προβαλλομένου διλήμματος σαφείς και αλάθητοι είναι οι αφορισμοί του μεγάλου κλασσικού φιλόσοφου Αριστοτέλη, ο οποίος διαγράφει ως εξής τα αναγκαία προσόντα καταλληλότητας των κυβερνητών: «Φαμν δ τν ρχοντα τν σπουδαον γαθν εναι κα φρνιμον, τν δ πολτην οκ ναγκαον εναι φρόνιμον» (Πολιτικά Γ΄β΄), δηλονότι ο σωστός κυβερνήτης  πρέπει  να  είναι  α γ α θ ό ς  και  φ ρ ό ν ι μ ο ς,  δηλαδή ικανός και ενάρετος, χρηστός και συνετός, προσόντα που δεν είναι απαραίτητο να διαθέτουν και όλοι οι άλλοι πολίτες. Και περαιτέρω: «τι νδχεται κρατες εναι, στε καθπερ κα ατος οχ πηρετοσιν εδτες κα φιλοντες ατος, οτω κα πρς τ κοινν οθν κωλει χειν νους» (Πολιτικά Ε΄ε΄), ότι δηλαδή συνήθως οι ανήθικοι και ανευλαβείς είναι ευάλωτοι παθών και ακρατείς, ώστε όπως δεν υπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα που γνωρίζουν και τον εαυτό τους αγαπούν, είναι αναμενόμενον ότι θα πράξουν ομοίως και για τα κοινά συμφέροντα.

Συνοπτικώς πρέπει να λεχθεί, ότι επιβάλλεται να γνωρίζει ο λαός τις προσωπικές ιδιότητες που συγκροτούν τον βιοκοινωνικόν χαρακτήρα των πολιτικών, ώστε να είναι ευχερής  η επιλογή των εντιμοτέρων και ικανοτέρων για την άσκηση της κρατικής εξουσίας και την διαχείριση του δημοσίου πλούτου.

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Wednesday, 19 January, 2011

Μένανδρος ο Κηφισιεύς (342-291 π.Χ.)   «γει πρς φς τν λθειαν χρόνος» (ο χρόνος φανερώνει την αλήθεια), διακηρύττει ο έξοχος κωμωδιογράφος της αττικής δραμα-τουργίας Μένανδρος ο Κηφισιεύς (342-291 π.Χ.). Και δυστυχώς για την σύγχρονη Ελλάδα, μόλις μικρά χρονικά διαστήματα χρειάσθηκαν για να διαψευσθούν οι προεκλογικές επαγγελίες του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ «περί υπάρξεως χρημάτων» και οι μετέπειτα αλλε-πάλληλες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, ότι δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι, ούτε θα θιγούν τα κεκτημένα εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των μισθωτών και συνταξιούχων.

Ευλόγως λοιπόν ανακύπτουν βάσιμες υπόνοιες, ότι πάλιν θα επαληθευθούν οι απαισιόδοξες Κασσάνδρες και θα διαψευσθούν οι κυβερνητικές εξαγγελίες, ότι «η ελληνική οικονομία συντόμως θα ανακάμψει και η χώρα μας θα αποφύγει την πτώχευση», στην οποία ωστόσο αναποφεύκτως καθοδεύουμε, εγκλωβισμένοι σε τοκογλυφικούς δανεισμούς με δουλική εφαρμογή των δυσβάστακτων όρων της δανείστριας «Τρόικας» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Και βεβαίως τα μίσθαρνα όργανα της χρηματοοικονομικής παγκοσμιοποιήσεως δολίως απεργάζονται την επικυριαρχία της, επιβουλεύοντας την εθνική μας οντότητα με προοπτική συγκαταρρεύσεως και των άλλων κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και συνακολούθως της αποδυναμώσεως του ευρωπαϊκού νομίσματος, προς εκδούλευση του δολαρίου και του ακόρεστου πλουτισμού των αδίστακτων κερδοσκόπων που ενδημούν στη Μέκκα της αμερικανικής ηπείρου.

Εις τούτο δυστυχώς προστρέχει αρωγός και ο μεγαλύτερος εταίρος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας που είναι η ενοποιημένη Γερμανία, εξανασταίνοντας τον άκρατο εθνικισμό της, με τον οποίον κατ’ επανάληψη ενέσπειρε στην ανθρωπότητα την συμφορά των δύο Παγκοσμίων Πολέμων.

Και μπορεί μεν τα παγκόσμια τεκταινόμενα να έχουν έτσι! Όμως εις τούτο συνειδητώς ή ασυνειδήτως συνήργησαν και οι κυβερνήτες των ευρωπαϊκών κρατών, διαμορφώνοντας ασυνέτως συνθήκες εξαθλιώσεως των λαών τους και εκθέσεώς τους στη δίνη της αδίστακτης και αδηφάγου υλιστικής λαίλαπας.

Ειδικότερα για την Ελλάδα είναι αδιαμφισβήτητο, ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. κατά την τελευταία τριακονταετία επιδόθηκαν στην εγκληματική κακοδιαχείριση των δημοσίων πραγμάτων και κατασπατάληση του εθνικού μας πλούτου, υποθάλποντας τον φαύλο κομματισμό και την διαφθορά σε όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας, καθιστώντας τη χώρα μας θλιβερή βορά της άπληστης παγκοσμιοποιήσεως.

d7bdd6396f5a4c62e8ab127e8a5fbb13Ακόμη και σήμερα τα αποκαλούμενα κόμματα εξουσίας συνεχίζουν την  ίδια αντεθνική κακουργία τους, καθόσον: 1) Η μεν Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ άγεται και φέρεται από την κομματική της αφομοίωση, διπλασιάζοντας το Υπουργικό Συμβούλιο της παλινωδίας και διαιωνίζοντας το αποτρόπαιο βόλεμα των «ημετέρων», κυρίως όμως απεμπόλησε βασικά στοιχεία της εθνικής μας κυριαρχίας, παραχωρώντας την εξουσία της στα «παιδάρια της Τρόικας» και υποθηκεύοντας την εθνική μας υπόσταση. 2) Το δε κόμμα της Νέας Δημοκρατίας κατατρύχεται από την φιλαρχία και κατακερματισμένο, πόρρω απέχει από την άσκηση εποικοδομητικής αντιπολιτεύσεως, παραπαίοντας μεταξύ σφύρας και άκμονος.

 Χαρακτηριστικό είναι  ότι αμφότερα τα κόμματα, αντί να προωθήσουν τον περιορισμό του υπεράριθμου Κοινοβουλίου των άδειων εδράνων, διαχειρίζονται τα ποικιλώνυμα σκάνδαλα της ελληνικής εξαχρειώσεως με μεθόδευση κομματικής μεροληψίας, απολήγοντας στη συγκάλυψη των υπαιτίων και τον αποκλεισμό της περιουσιακής τους δημεύσεως, που θα συνέβαλε αποφασιστικώς στην ανάταξη της οικονομίας μας. Οι δε πρωθυπουργοί των τελευταίων κυβερνήσεων αρνούνται να λογοδοτήσουν για τα πεπραγμένα της ατάσθαλης πρωθυπουργίας τους, βασιζόμενοι στο κατ’ άρθρο 273 § 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας «δικαίωμα των ενόχων να σιωπούν και των κατηγορουμένων να μη απολογούνται», απαξιώνοντας έτσι την συλλογική ευθύνη που τους βαρύνει κατά το άρθρο 85 του Συντάγματος, που ορίζει ότι: «Τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου και οι Υφυπουργοί είναι συλλογικώς υπεύθυνοι για την γενική πολιτική της Κυβερνήσεως και καθένας από αυτούς για τις πράξεις ή παραλείψεις της αρμοδιότητάς του».

Όμως κάποια συλλογική ευθύνη βαρύνει και τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι παγιδευμένος στον κομματικό διχασμό που έχουν οικοδομήσει οι κυβερνήτες του, ώστε να ψηφίζει με ιδιοτελείς σκοπιμότητες και όχι με κοινωφελείς στόχους. Έτσι ανακύπτει το δίλημμα ποια από τις δύο παροιμίες ισχύει: «Κατά τους κυβερνήτες και ο λαός τους» ή αντιστρόφως, «Κατά το λαό και οι κυβερνήτες του»; Βεβαίως σαφή απάντηση δίνει η τρίτη παροιμία: «Με τα κοράκια αρχηγό φθάσαμε στο ψοφίμι»!

Από τα ανωτέρω καταφαίνεται, ότι η σύγχρονη κρίση είναι προεχόντως ηθικο-πολιτική και παρεφθαρμένως αποκαλείται οικονομική, ενόψει δε πάντων των προαναφερομένων, αποβαίνει αδιέξοδη.

Καιρός όμως είναι οι Έλληνες και απανταχού ηγέτες των λαών να αναλογισθούν το αδιάσειστο αξίωμα της Ιστορίας, ότι «η φτώχεια εκτρέφει την εγκληματικότητα και η απελπισία την οργή, που εξωθεί  τους λαούς σε βίαιες ανατροπές των αχρείων ή ανίκανων κυβερνητών τους». Ήδη οι αντοχές των λαών εγγίζουν τα όριά τους. Τούτο επαληθεύεται, όταν κάποιος πολιτικός παύσει να φυλάσσεται από κουστωδία πραιτωριανών και τολμήσει να εκτεθεί σε δημοσία εκτίμηση των λαϊκών στρωμάτων, σύμφωνα με την προτροπή του Ισοκράτη: «Φυλακήν σφαλεσττην γο εναι τν τε τν φλων ρετν κα τν τν πολιτν ενοιαν κα τν σαυτο φρνησιν…» (Να θεωρείς ότι η ασφαλέστερη φρούρησή σου είναι η αρετή των φίλων, η συμπάθεια των πολιτών και η φρόνησή σου).

Τα πρόσφατα κρούσματα λιντσαρίσματος πολιτικών, τα οποία εκδηλώθηκαν στην Ελλάδα και αλλαχού (Ιταλία, Αγγλία κ.λ.), καταδεικνύουν την έκρυθμη κατάσταση που υποφώσκει ανά την Υφήλιο με κίνδυνο ανεξέλεγκτης πανδημίας, που θα προκαλέσει τον «κλαυθμό και τριγμό των οδόντων» και από την οποία δεν θα γλιτώσουν ούτε οι άφρονες χρυσοκάνθαροι της ανάλγητης παγκοσμιοποιήσεως.

_____________________

* Δημοσιεύθηκε στο 38871/18-1-2011 φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ».

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο
• Thursday, 26 August, 2010
προκρουστεια κλίνη

Προκρούστεια κλίνη

ΔΙΑΧΥΤΗ είναι η πεποίθηση ότι η Ελλάδα διανύει «ύποπτη περίοδο στάσεως των πληρωμών» και περιήλθε σε κατάσταση αφερεγγυότητας, εφόσον μακροχρονίως αδυνατεί να αντεπεξέλθει τις οικονομικές της ανάγκες σε βασικούς τομείς της λειτουργικής της δομής. Γι’ αυτό καταφεύγει σε διαδοχικούς τοκογλυφικούς δανεισμούς, με αποτέλεσμα την συσσώρευση υπέρογκου δημοσίου χρέους, η διαχείριση του οποίου οδηγεί σε περαιτέρω επαχθείς δανεισμούς, με τους αδίστακτους κερδοσκόπους του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος να επιβάλλουν υψηλά επιτόκια και το χρέος να γιγαντώνεται με επισφαλή προοπτική ομαλής αποπληρωμής του, ώστε η δανειολήπτρια χώρα μας να βρίσκεται στα πρόθυρα πτωχεύσεως.

       Ενόψει της δεινής αυτής καταστάσεως οι καλοθελητές δανειστές μας (ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ), για την εξασφάλιση των δανείων τους απαίτησαν και οι κυβερνήτες μας παραχώρησαν σημαντικό μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και την υποθήκευση του μέλλοντος του ελληνικού λαού, με εγκαθίδρυση συνθηκών εργασιακής δουλείας και εκμηδενισμού της κοινωνικής ασφαλίσεως και της ιατρικής περιθάλψεως των λαϊκών στρωμάτων, που καταναγκάζονται σε εξαθλιωμένη διαβίωση και σε απέλπιδες θυσίες προς αποφυγή της αναπόφευκτης καταρρεύσεως. 

     Διότι σε αυτήν ασφαλώς οδηγείται η χώρα, αφενός με την  κατάργηση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων (που σε παλαιούς δύσκολους καιρούς κατακτήθηκαν και στραγγαλίζονται τώρα, στις αρχές του 21ου αιώνα της αδυσώπητης παγκοσμιοποιήσεως του πλούτου και της βίαιης προσαρμογής), και αφετέρου με το ανηλεές φορολογικό χαράτσωμα του βασικού κορμού των μικρομεσαίων τάξεων της χώρας, που απαρεγκλίτως οδηγούνται σε οικονομικό μαρασμό, με αποτέλεσμα την συρρίκνωση της πραγματικής και συνακολούθως της αναπτυξιακής οικονομίας.

       Επειδή όμως είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ο,τιδήποτε χωρίς αιτία(«παντί γρ δνατον χωρς ατου γνεσιν σχεν» Πλάτωνος, Τίμαιος 28a), επιβάλλεται η αποκάλυψη και ο εξοστρακισμός των αιτίων της παραπάνω συγκυρίας. Και κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η οικονομική μας κατάρρευση οφείλεται στην εγκληματική κακοδιαχείριση των δημοσίων πραγμάτων της χώρας από τους εκάστοτε επίορκους κυβερνήτες της, οι οποίοι επιδόθηκαν στη διαχρονική κατάχρηση του δημοσίου πλούτου και την κομματική διασπάθισή του, διαπλεκόμενοι σε παντοειδή σκάνδαλα που επί μακρόν συγκλονίζουν την κοινή γνώμη (πρωθυπουργικοί δανειστές, επιχορηγήσεις Κτηματολογίου, υποθέσεις Κοσκωτά και Χρηματιστηρίου, δομημένα ομόλογα, υποθέσεις Ζαχόπουλου και Μονής Βατοπεδίου, διαχρονικές «μίζες» Siemens και εξοπλιστικών προγραμμάτων κ.λ.π.).

       Αλλά δυστυχώς, αντί να αποκατασταθεί το νοικοκύρεμα των δημοσίων οικονομικών και επέλθει η κάθαρση των σκανδάλων, ώστε να αποσοβηθεί περαιτέρω αναπαραγωγή τους, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα τα διαχειρίζεται συγκαλυπτικώς με ακροθιγείς μόνο εξαιρέσεις, προφανώς λόγω συμψηφιστικής υπαιτιότητας, εφόσον αυτά αποτελούν κληρονομιαία βαρίδια του.

       Σε τούτο βεβαίως συμβάλλει και η ολιγωρία της χρονοβόρας δικαστικής διαδικασίας, αλλά προπαντός τα ΜΜΕ που με τα golden boys εκμαυλίζουν την λαϊκή συνείδηση και την διαστρέφουν ανάλογα με τα συμφέροντα των πατρώνων τους και των κομματικών συνεργών τους. Γι’ αυτό αντί να προβάλλουν την ανάγκη παραδειγματικής τιμωρίας των διαπλεκομένων καταχραστών και ολικής δημεύσεως της περιουσίας τους προς αναστήλωση της οικονομίας, μεθοδεύουν τον αποπροσανατολισμό της ενημερώσεως με κουτσομπολίστικες παραβατικότητες επουσιώδους κοινωνικής απαξίας και με την καλλιέργεια κλίματος αναγκαίας αποδοχής των απάνθρωπων αντιλαϊκών μέτρων, ευνουχίζοντας έτσι την κοινή γνώμη και τη νεολαία. Αδιστάκτως μάλιστα προβάλλουν ως μεταρρύθμιση την κατεδάφιση του κοινωνικού Κράτους και αναγγέλλουν ως «μπόνους και ανάσες» την βραχυπρόθεσμη παράταση του επιθανάτιου ρόγχου του. 

      Και η μόνη αντίδραση που εκδηλώνεται από τις θιγόμενες  κοινωνικές ομάδες έχει την μορφή ημερησίων φολκλορικών διαδηλώσεων (ρεπό) υπό τις οδηγίες των συνδικαλιστών, που αργότερα μεταπηδούν σε υπουργικούς θώκους για να στηρίξουν τις εκάστοτε αντικοινωνικές ρυθμίσεις. Άσχετες βεβαίως είναι οι τρομοκρατικές παρενέργειες που παρεισφρέουν για να προκαλέσουν –Κύριος οδε― ποιες ανομολόγητες σκοπιμότητες. Αμφότερα δε τα φαινόμενα διαστρέφονται σε μία πολεμική όχι κατά της υπεύθυνης πολιτικής νομενκλατούρας, αλλά σε μεθοδευμένη αντιπαράθεση των κοινωνικών ομάδων, με διαδηλώσεις και απεργίες της μιας σε βάρος της άλλης. 

      Και μέσα σ’ αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα παρέχεται η ευχέρεια στους καραδοκούντες γείτονές μας να προωθούν τα επεκτατικά τους σχέδια στο Αιγαίο, την αδιαλλαξία στην διχοτομημένη Κύπρο και τον σφετερισμό του ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας, με την Ελληνική Κυβέρνηση να εμφανίζεται απρόθυμη ή αδύναμη να αντιδράσει αποτρεπτικώς, ενώ αντεθνικώς υποθάλπει την μεταναστευτική επικυριαρχία.

       ‘Ολα αυτά καταδεικνύουν ότι οι πολιτικοί Δαμάστες του λαού και Πολυπήμονες μιμητές του Προκρούστη επλάνεψαν την Ελλάδα και την οδήγησαν στην «προκρούστεια κλίνη», όπου αναλγήτως ακρωτηριάζουν τα ζωτικά της μέλη με βέβαιη την επέλευση του μοιραίου, ενώ οι πνευματικοί της ταγοί αιδημόνως σιωπούν.

       Και εκείνο που χρειάζεται πλέον η χώρα είναι η αληθινή Επανάσταση, την οποία επιτάσσει το Ελληνικό Σύνταγμα με την ακροτελεύτια διάταξή του και που καλείται να επιτελέσει η νεολαία μας, παρότι το πολιτικό κατεστημένο έχει σκοπίμως  αποχαυνώσει με την ανιστόρητη και αθεϊστική Παιδεία που της σερβίρει ποικιλοτρόπως.

      Νεοέλληνες, αγρυπνείτε, ανανήψατε από τον λήθαργο της ολέθριας ραστώνης, αναλογισθείτε το ζοφερό μέλλον  που χάλκευσε για σας η απερχομένη «γενεά των καταραμένων» και ενστερνισθείτε την ιερή παρακαταθήκη του μεγάλου εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά:

Κωστής Παλαμάς

Κωστής Παλαμάς

«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,                   όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις…
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής! Κι αν είναι
κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,
μη φοβηθείς το χαλασμό! Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο,
και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα…
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει, 
   κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είν’ απάνου απ’ όλα!».

––––––––––––––

* Δημοσιεύθηκε στο  38735/3-8-2010  φύλλο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ».

 divider

 

Κατηγορία: 'Αρθρα  | Αφήστε σχόλιο